tak wszystko sie poukładało, że..

że nawet nie mam z kim porozmawiać o problemach jestem z ukochanym facetem, studiuje- pomyslalby kto- jest nawet dobrze tylko,ze nie mam z kim pogadac nawet o tym jak mi ciezko, bo nie umiem spac w nocy i zasypiam po 3 a jade na uczelnie o 6:50 i jestem tak zmęczona i tak drażliwa, nie mam kolezanki, z ktora moglabym pogadac o głupotach, która by poklepała po ramieniu nie mam sie komu wyżalić, że mi brakuje pieniędzy na głupią kawę w bufecie a usiedzieć 10 godzin na uczelni bez napicia sie czegoś nie jest bardzo łatwym nie mam do kogo sie przytulić i powiedzieć, że mi tak ciężko i tak smutno tak sobie wszystko świetnie poukładałam, że siedzę sama i mi się chce beczeć i tyle mam z tego mojego cudownego życia