Izoluję się od ludzi...

Czemu to robie?? Nie wiem:< Od kilku lat izoluje sie od ludzi, ciagle szukam wymówki zeby sie nie spotkac z kims, zeby nie isc na jakas impreze itd.Spotykam sie tylko czasami jak juz ktos naprawde nalega.Ciagle udaje zapracowaną zeby miec wymowkę.Oprocz tego jestem zamknieta na nowych ludzi.Wydaje sie byc osoba gburowatą i zadufaną w sobie, a tak naprawdę stres mnie tak zmienia.Zamiast swobodnie rozmawiac to ja mam jakaś blokadę i nowo poznani ludzie maja mnie za jakas dziwaczke:(

Strsznie mnie to meczy, nie weim co z tym zrobi.c.

Jest tu ktos z podobnym problemem?

hej...smutek w sobie mam...absolutnie nie wolno jest stronic od ludzi...otoczenia...no co ty...dziewczyno...ile masz lat??

?

ja mam 25 lat a dzieje sie tak pae dobrych lat:

ja trochę więcej, ale po prostu przestałam lubić ludzi. Po jakimś czasie męczę się w ich towarzystwie.

A ja nie dlatego ze nie lubie ludzi, bo lubię, ale nie wiem dlaczego tak postępuję..

Chciałabym być osoba otwartą , lubianą, ktorej rozmowa czy spotkanie sie w dużej grupie ludzi nie robiłoby problemu, ale tak nie jest:(

a gdzie sa twoi przyjaciele??...masz osoby bliskie ktore pomoga tobie wyjsc z tej depresyjnej aury??

Może depresja...Teraz to często ludzi dręczy...Zwłaszcza ,że zima i nic się nie chce . Może pogadaj z fachowcem..? Swiat się zrobił taki \" odległy\" dla wszystkich

Ja nie mowie o tym moim najbliższym, udaje ze wszytsko jest w porządku.Wstyd byłoby mi sie do tego przyznać.

Ale ile można tak uciekać, udawać i kłamać? Unikam znajomych, unikam spotkań rodzinnych, unikam ludzi.

Osttanio dostałam pracę.Nie umiałam nawiązać kontaktu z ludźmi z pracy, czułam się tam okropnie.

Dziewczyno, ogarnij się i nie zakładaj dwóch identycznych topicków. Lecz się, jeśli sama nie możesz sobie ze sobą poradzić! Kafeteria ci w tym nie pomoże

Co mam zrobic ze sobą?Ja tak dalej nie wytrzymam.

tak, mam to samo i tyle samo lat :(

i tez nic z tym nie robisz?

hej....ja też mam podobny problem.....od ok. roku jest ze mna coraz gorzej... I pomyśleć ze kiedyś byłam wesoła, optymistycznie do wszystkiego nastawiona i nie było dla mnie rzeczy nie do zrobienia. dziś nie mam motywacji do niczego - ciężko zrobic najprostszą rzecz.....

do tej pory mi nie przeszkadzalo, dopiero niedawno zaczelo. Nie wiem, co mam zrobic, od czego zaczac, jak sie przelamac... :/

a macie jakąś przyjaciółkę lub przyjaciela z którymi możecie pogadać o tym....mi strasznie brakuje kogoś kto zrozumiałby moje uczucia itp.

nikogo :o

w dzisiejszych czasach nie ma prawdziwych przyjaciół:(kazdy tylko patrzy aby Cie wykorzystac,a jak juz jestes niewygodna to kopa,życie jest brutalne:(

z takimi ludzmi nikt nie chce obcowac,udaja nawet że Cie nie znaja,obgaduja po ludziach robia plotki i to w najblizeszej rodzinie:(

ale co to moze byc??Ja probuje sie ciagle przełamac ale mi to nie wychodzi.Z roku na rok wpadam w to coraz głebiej...Wstydze sie isc do psychologa a czuje ze chyba nie ma innej mozliwosci zeby z tego wybrnąc.

Pomyśl..:Masz złe dni, nic się nie poprawia, to nie tak miało być..!Rozmowa na forum nie pomoże.Pomów z specjalistą, nie na darmo to po polsku nazywają melancholią :) Sama się nie pozbierasz, to za trudne

a już zupełnie \"zdziczałam\" kiedy ci, których miałam za przyjaciół po kolei wbijali mi nóż w plecy. I tak w ciągu kilku miesięcy zostałam całkiem sama. A potem było już tylko gorzej...

tez ociagam sie z wizyta u psychologa ,bo praktycznie trzebaby chodzic czesto a to kosztuje i jeszcze dojazdy 100km:(masakra,to jest pogłebiajaca sie depresja lekowa:(buuuuuuuuuuu

moim zdaniem....taki stan nazywany jest...depresja! faktycznie nalezaloby porozmawiac z fachowcem...ktory wyciagnie ciebie stosujac odpowiednia terapie...