czy ktos ma tez dosc zycia??

Sadzilam ze mysl o skonczeniu ze soba przejdzie po obronie i znalezieniu sobie pracy,ze wszystko sie ulozy. Ze jak udowodnie sobie ze przez te pierdoly nic nie znaczace moge przejsc ,jakos to bedzie. Stabilizacja ,spokoj ,udowodnienie rodzienie i sobie ze moze cos w zyciu osiagne. I nic...dalej ta sama pustka,smutek. Moze nie smutek,calkowita obojetnosc, wszechogarniajaca nuda,totalny nihilizm. Nie widze w nic sensu, nic mnie nie cieszy...poprostu nie chce zyc i tyle. Znajomi powili o mnie zapominaja, nie zapraszaja na imprezach,nawet jak juz o tym wspomne,moze podswiadomie uciekaja od stracenca :) no i dalej sama jestem. Nie skarze sie,nie,nie chce marudzic, nikomu o tym nie mowie ,tlumie w sobie i mysle jak i gdzie to zrobic...zabic sie i miec spokoj.Juz nawet nie potrafie plakac.

chłopa Ci trzeba :)

Jeśli nie odnajdujesz sensu w życiu, znajdziesz go na kafe.:o

nie szukam tutaj sensu zycia, chcialm to z siebie wyrzucic.

masz depresje i dlatego nie potrafisz się z niczego cieszyć. Brak bliskiej osoby i celu tylko pogłębiają ten stan. Spróbuj znaleźć dobrego psychologa, leki po kilku miesiącach powinny dać poprawę, oczywiście nie zmienią Twojego życia radykalnie, po wzięciu tabletki nie znajdziesz się w ramionach ukochanego, w tłumie przyjaciół itp. Ale napewno pomogą Ci zwalczyć ten stan obojetności. Ważna też jest terapia. Dzięki niej łatwiej będzie Ci znaleźć swój cel a także nawiązać kontakty z ludźmi. Życzę powodzenia. Pozdrawiam

Ja tez nie widze sensu :(

Nie moge sie dostosowac, wszyscy mnie wkurwiaja, nawet rodzina. I do tego te beznadziejne studia.

Kolejną osobę do psychologa posyłacie.:o Samo przejdzie kiedyś.

na moje oko... pewnie masz racje, tylko nie chodzi o to ze nie umiem cieszyc sie z dobrych rzeczy w zyciu, potrafie, uwielbiam sie smiac itd. chodzi o to ze mam marne zycie, juz widze jak psycholog slyszac o moim zyciu,sam by stwierdzil ze nie ja nie widze szcescia, sczescia poprostu nie ma hmm, a moze ktos zna jakiegos dobrego psychologa w Krakowie?

stany depresyne mam od ok 13 lat :),nie przeszlo, czasem mijalo, potem gorzej...ale coraz czesciej mysle zeby odejsc...i tak nikt nie zauwazy...heh sadze ze nawet nie beda sie pytac dlaczego :)..

A Ty Ulu pomysl, czego CHCESZ a nie czego nei chces i co ci nie pasuje...

Ju... nie masz racji. Depresja to stan troche inny od tego, który przedstawia Tv w reklamach "byłam smutna, ale zarzyłam deprim". Depresja to przede wszystkim procesy w mózgu, mózg zuzywa 2 razy więcej endorfiny niż u osoby bez depresji, endorfina to hormon szczęścia, z tąd skoro mózg zużywa go 2 x więcej osoba takim jest go BRAK! Dlatego potrzebna jest pomoc farmakologiczna

Tiaa, i leki zastąpią ludzi. A chyba o to tu w tym wszystkim chodzi. Człowiek będąc sam powodów do radości nie ma, bo niby z czego ma się cieszyć, niby po co ma żyć? Wiem po sobie, a Ty teoretyzujesz tylko.:P

w chwili, kiedy zaczynasz zastanawiać się, czy kogoś kochasz, przestałeś go już kochać na zawsze.:(

A ja nawet nie mam z kim na karaoke iść Wiem, powinnam skakać ze szczęścia, że czeka mnie kolejny wieczór na kafe, jak zawsze.:o (nic ujmując kafe)

nikt nikogo nie zostawil :) nie o tym tutaj chodzi. zycie najwyzej zostawilo mnie.wszystko i i wszyscy ida do przodu,a mnie zycie omija glebokim lukiem... Tak sie zastanawiam, czy warto jest sie meczyc dla tych pare chwil szcescia kiedys w przyszlosci. Czekac az nadejda,obojetnie pod jaka forma (nie mowie tylo o wielkich milosciah itd.) .A moze juz nie nadejda.

Słuchajcie, to może razem skończymy ze sobą? Poważnie piszę. W grupie raźniej i odwagi więcej. I tak nikt zapłacze.:(

ju :) puscili by nas w wiadomosciach, jeszce moja rodzina stwierdzi ze do sekty nalezalam jakiejs :)

p.s. ja tez nie mam z kim isc na karaoke, tzn sa, ale nie pojda ze mna swinie :)

Też jestem załamana. W środę obroniłam pracę mgr, dziś się dowiedziałam w pracy, że pracuję tylko do końca lutego, bo teraz już nie tylko szefowa ma magistra

Mnie też coraz częśćiej nachodzą złe chwile.Chodzę do pracy i aby w niej jakoś egzystować to rano biorę leki na uspokojenie.Po powrocie do domu siadam i płaczę być może to histeria ale co mam zrobić gdy najbliżsi mnie okłamywali (teraz kilka spraw wyszło na jaw).A ja nienawidzę KŁAMSTWA>

ululare --> myślałam, że chcesz. Czyli jednak nie. Ale po co masz żyć? Aby się męczyć? A rodzina? Cóż, popłacze trochę, pogodzi się z tym i zapomni. Co niby tracisz?

Pisząc powyższe słowa nie chodziło mi o odbieranie sobie życia tylko tak trudno mi żyć w tych wszystkich kłamstwach.Jestem osoba wierzącą i na pewno sobie zycia nie odbiorę.

problemy się ignoruje :)

A ja głupia myślałam ze trafie tu na poważne rozmowy a nie jakieś ...

Jak zignorować problemy ?????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Zuzia, pewnie Ci ciężko, współczuję, szczególnie, że okłamywali Cie najbliższi. Ważne, że Ty ich nie okłamywałaś. Pewnie nie chcesz tutaj pisać, o co chodzi, ale jeśli chcesz, to napisz - spróbujemy pomóc.:)

ululare TRZYMAJ SIĘ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

tak, trzymaj sie

chce,coraz bardziej,ale nie z kims nieznajomym albo znajomym tym bardziej...boje sie ze juz do tego naprawde mnie zycie zmusi. U mnie w pracy tez nie bardzo, tez spodziewam sie zwolnienia, nie przydaje sie za bardzo w tym miejscu z moim wyksztalceniem, coraz bardziej widze ze do niczego tak naprawde sie nie przydaje, dzis nawet dogadalam szefowi, wychodzi juz na jaw moje zgorzknienie, nie moznosc przyjmowania krytyki itd. marna egzystencja z dnia do nastepnego, samotne wieczory, sporadyczne wymuszone wypady gdzies sama lub z kims, by zmusic sie do jakiejs odmiany.I nic z tego, nic nie przynosi przyjemnosci, moze niektorzy poprostu nie sa przystosowani do zycia, tak jak ja. mam 25 lat a tyle mnie ominelo...