Moja Prawdziwa Historia...

Nigdy nikomu nie mówiłem tego, o czym teraz napisze. Możecie sie podszywać pode mnie, zlekceważyć tą wiadomość albo czego żywnie dusza zapragnie. od czego by tu zacząć.... Nie będe wam opisywał mojego dzieciństwa, ani lat młodości bo i tak was to niezainteresuje. Zaczne od tego jaki bylem, a jaki się stałem. Dodam jedynie ze nikt z was w to niuwierzy i że niniejszy tekst jest pisany przeze mnie i nie jest „skopiowany” i jest mojego autorstwa. Jako 20 letni chlopak żyłem w świadomości, że liczą sie tylko pieniądze mimo iż wychowano mnie w wierze katolickiej. Miałem jednak jeden, jedyny problem. Nie miałem przyjaciół. Starałem się ich zdobyć w różnojaki sposób. Pewnogo dnia, gdy miałem „próbe tańca” (należałem do takowej grupy tanecznej) podarowałem pewnej dziewczynie kwiata. A był to tulipa. Okazja była jedna – Dzień Kobiet. Dominika – tak miała na imię ta dziewczyna nie przyjęła kwiata i zlekceważyła mnie stojącego i pełnego wervy do składania życzeń. Głupio- to jedyna moja myśł była. Moge dodać ze uważałem ją za przyjaciółke. „Uważałem” bo tak już nie jest-od dzisiaj. Po powrocie do domu zadzwoniłem do swojej dziewczyny Edyty, która oświadczyła ze jest teraz w gdańsku. Byłem zaskoczony i zdruzgotany. Nie przeraził mnie tylko ten fakt ze byla ok 450 km ode mnie ale jej stan trzeźwości. Była kompletnie pijana. Wiedziałęm, że gdy jest w stanie nietrzeźwości robi różne głupie rzeczy. Chciałbym tu podkreślic różne. To tylko moje głowne wspomnienie, które można by nazwać prewodnim dla dalszych rozmyślań. Gdy miałem 25 lat mó tata zmarł i zapisał mi w testamencie swój interes, a była nim cała sieć od sklepów do hipermarketów. Nie było mi łatwo ale poradziłem sobie. Na dzień dzisiejszy moge powiedzieć ze mam udziały w zagranicy i już o nic się nie muszę martwić. Obecnie mam 48 lat i jestem (uwaga tu już mi na pewno nie uwierzycie) milonerem. Nie słyszeliście o mnie bo nie mam az tyle kasy abym był sławnym człowiekiem. I teraz się zastanawiacie – Po co ja pisze te bzdury? Otóż chce wam powiedziec tylko jedno. Jestem samotnym człowiekiem. Nie mam przyjaciół. Mam tylko kulki podartych dwustusłotówek leżących na dywanie. Tak! Nie mam szacunku nawet do pieniądza. A po co i tak to mniej niż jeden grosz dla mnie. Pieniądze to dno! Bagno! Gdy je masz już nie masz nic innego! Pojawiają się „sztuczni” ludzie biegający za Twoim szmalem. Tak bardzo chciałbym wrócic do mojej dziewczyny...... Do tamtych czasów..... I przeprosić ją że byłem tak bardzo o nia zazdrosny... Że jej nie ufałem..... Kocham Cie.... Edytko;*

1. żeby być milionerem, nie trzeba mieć 48 lat 2. poprawność językowa! (pal licho literówki) 3. taaaa, jak ja lubię to "na pewno nie uwierzycie :O 4. chwalisz się czy żalisz? 5. nie rozdrapuj przeszłości 6. RUSZ DUPĘ i szukaj ludzi, zajmij się działalnością charytatywną - zobaczysz co to prawdziwa wdzięczność 7. nie użalaj się i nie becz jak dzieciak ;) 8. dla ciebie, na pocieszenie

coś z tymi historami nie do końca prawdziwie???? co?????????przeciez przyjaciele lubia pieniądze przyjaciół... gadacie głupoty kolego!!!! Weż się do pracy a raczej do lekcji ...dzieciaku!!!!!

a ja CI życzę wszystkiego dobrego, mimo wszystko...

to ja chętnie pozbieram te dwustuzłotówki z Twojego dywanu !!!

Po przeczytaniu Twojego postu zastanawiam się czy pieniądze - być milionerem daje szczęście??? masz kasę lecz nie masz miłości i prawdziwych przyjaciół, mam nadzieję że w życiu Ci się ułoży czego życzę Ci z całego serca. Pozdrawiam;)

napisz cos wiecej....wruc tu jeszcze.