popieprzyło mi sie zycie

całkowicie rozsypało. nie w formie żartu na primaaprilis tak bardzo chciałabym sie gdzies wyniesc wyprowadzic. :(

nie łam się...Feniks podniósł się z popiołów to i Ty sobie poradzisz...

samobojstwo moze ?

nie tobie jednej w ostatnim czasie ... :( teraz może być już tylko lepiej :)

niewiem . puki co nie mam zadnych perspektyw. zdalam sobie sprawe ze rodzina mnie nienawidzi . i co teraz? :( tego sie raczej nie zmienia...:( graf a co u Ciebie?

kilka razy chciałem sie wynieść z domu... :o nie udana znajomość z osobą do której czułem coś wielkiego... :( śmierć babci... wymieniać dalej ? ... :(

przykro mi :( ehh dokanczajac twoja stopke ' jak na deszczu łza cały ten świat nie znaczy nic..' :(

pamiętajcie,że w życiu nic nie jest constans...i samemu ,aktywnie ,można tworzyć własną przyszłość...podstawą jest pozytywne nastawianie do życia i wiara w zmianę na lepsze...

nie będzie już lepiej...widocznie nie jestem godna zaznać szczęścia:(...też chcę zostawić wszystko za sobą i uciec...może to da mi ukojenie...tyle lat zmagań z przeciwnościami losu i z ludźmi, którzy krzywdzili nie dało rezultatu na plus a wręcz na odwrót...odechciewa się nawet... :'( ...jest jeszcze Ktoś...Kocham Go ale nie mam siły walczyć już o miłość a bycie z Nim to walka o każdą sekundę spędzoną razem...walka o jakikolwiek kontakt...wypaliłam się przez poprzedników...złe doświadczenia :(...mysl o wyjeździe copraz mocniej się we mnie utrwala...jeśli się coś w najbliższym czasie nie zmieni to wyjadę...mam możliwość...i już nie wrócę tu do starych miejsc i osób które znam :(

własnie chicałam ją zmienić. chciałam iść do pracy i sie wyprowadzić. uwazaja ze nic nie potrafie i jestem smieciem . i nie moge mają mnie za dziwke na dodatek i mysla ze tak bede pracowac!!

ja nawet nie marze o milosci . wyraznie dali mi do zrozumienia ze na nią nie zasluguje.

mam juz dosc . czuje sie wykonczona psychicznie. mam 18 lat. rany co za paradoks. :(

Masz 18 lat.Jak ja bym chciała znowu mieć te lata :O Moze to tylko zły dzień?Albo niske ciśnienie w Polsce,bo ja tez mam doła:O

Młoda jeszcze jesteś i całe życie przed Tobą ... ;) nie poddawaj sie a szczęście samo cie odnajdzie ;) w końcu nadzieje warto mieć zawsze ...

szkoda ze moje jedyne marzenie to odbudowac swoja psychike na psychoeterapii.. mialam juz psychotropy. ale pierw nauka .:( cholera... jeszcze pół roku!

tabletki nie są najlepszym wyjściem z tej sytuacji... a mogą ją tylko pogorszyć ... :o

Ja mam prawie 19 lat, a przeszłam naprawdę niejedno. Opisywać mi się nie chce, bo to za wiele do pisania .A naprawdę mimo młodego wieku doświadczyło mnie już życie. Byłam załamana, bliska samobójstwa wręcz ! Ale wiecie co Wam powiem ! Nie traćcie wiary i nadziei ! Wiem, że to potwornie trudne, ale nie pozwólcie by zgasła w Was nadzieja ! Kiedy byłam na skraju załamania , na zyciowym zakręcie poznałam wspaniałego człowieka ! W momencie gdy się tego nie spodziewałam i byłam załamana, jak Wy teraz, zła na cały świat, zrozpaczona i zawiedziona przez bliskich mi ludzi . Poznałam wtedy cudownego faceta. Dziś jesteśmy razem już rok i jestem szczęsliwa ! Zapomniałam dzieki Niemu o tym, co złe ! Więc mówię Wam : NIE PODDAWAJCIE SIĘ NIGDY I WIERZCIE ! MIEJCIE NADZIEJĘ ! Przytulam wszysctkich skrzywdzonych

Mi też sie popieprzyło... i jak tu życ??

masz 18 lat-w tym wieku ludzie są bardzo wrażliwi,a złe układy z rodziną wyjątkowo bolą....ale musisz uświadomić sobie ,że to Twoje życie i musisz o nie walczyć,bo nikt tego za Ciebie nie zrobi...załamując się ,popadając w dołki,zwątpienia nie pomagasz sobie,a wrecz przeciwnie-im więcej sie załamujesz tym gorzej i gorzej się dzieje w Twoim życiu...

ehh. wirtualnie tule was wszystkich. chociaz niewiem czy to ma znaczenie

po kolejnym zakręcie też poznałam cudownego faceta...był to moment kiedy już nie chciałam nikogo nowego poznawać...zamknęłam się na ludźmi...miłość przyszła sama ...nieproszona ...w najmniej spodziewanym momencie...i co?...wczoraj stukło nam 3 mc i czuję że koniec się zbliża...mimo że bardzo tego nie chcę...chcę trwać z Nim do końca naszych dni...ale sama nic nie zrobię ...nic na siłe :(

wszystkie Drogie Załamki-nigdy nie jest aż tak źle,aby nie było wyjścia....

i kolejny fajek...chociaż nie powinnam...przekraczam już wszelkie normy w paleniu :( dzieki za pokrzepiające słowa

Od śmierci nie ma wyjścia :p W sumie to wolałabym z nikim teraz nie być, aby nie kogo nie ranić, bo jestem typem nieuleczalnie-depresyjnym:P

taaaaaa...śmierć leczy wszystkie rany

fakt, 18 lat to wiek kiedy człowiek jest bardzo czuły na wszystkie negatywne sygnały ze świata który go otacza... trzeba przetrwać ten okres, a później będzie lepiej :)

gniazdo - ja własnie tez poznałam swojego faceta gdy byłam podłamana, zawiedziona , zdołowana.... Dziś jest moim facetem, przyjacielem najlepszym. Wszystko Mu opowiedziałam a On to przyjął, wspierał mnie i wspiera, potrzebowałam właśnie Jego i chyba sam Bóg mi Go zesłała. A Ty jeśli kochasz swojego chłopaka, opowiedz Mu o tym i o swoich obawach. Pokaz Mu, że Ci zależy ! Powiedz Mu o tym. Ja jestem zdania, że szczera oczyszczająca rozmowa jest w stanie zdziałać cuda.

Raczej chodziło mi o śmierć bliskiej osoby... :P

ale przyznacie mi jedno- gdybym rozpisała konkurs na najlepiej pogrążającą się dziewczynę na forum to chętnie byście wzięły w tym udział...heheheh