nie mowcie mi ze to juz depresja

otatnio mam dosc zycia, nic mnie nie cieszy. Chwile jest dobrze a potem znowu popadam w stan jakiegos uspienia. Mam dziecko a wogole mnie nie cieszy. Czasem on sie bawi , chce mi pokazac rozne rzeczy, opowiedziec cos a ja siedze na fotelu i nic sie nie oddzywam. Siedze sobie nieruchomo, on mnie co pyta a ja nie mam sily sie nawet usmiechnac juz nie mowiac o dluzszej odpowiedzi na pytanie. Ciagle krzycze na meza, mam pretensje o wszystko, ja nie chce takiego stanu nie chce!! chce sie cieszyc z tego co mam a wszytsko mi zobojetnialo. Co ja mam robic??

kurwa ja tez to mam;/ to jest depresja?? jak sie to leczy ide juz dzis o FUCK!!! ja to juz dlugo mam kuuuuuuuurwa rok!!

idzcie do psychologa albo psychiatry, to sie leczy!

a nie możesz czasami tak sobie posiedzieć ale gdzieś z dala od dzieciaka i męża?