Cała prawda o zmianie płci

[...]Jak więc jest możliwe, że mężczyźni i kobiety są tak różni w ramach każdej z płci? Wyniki wszystkich rodzajów badań naukowych pokazują, że różne cechy rozkładają się według krzywej dzwonowej. Może być ona spiczasta albo płaska. Duża część mężczyzn znajduje się wokół wartości średniej dla pewnych `męskich" właściwości (fizycznych, umysłowych, poznawczych) ze stopniowo spadającą częstością od środka do prawa i do lewa. To samo dotyczy kobiet. Większość z nich leży wokół wartości średniej, z malejącą liczbą jednostek w obu kierunkach. Tak więc zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet, znajdujemy coraz mniej jednostek im bardziej zbliżamy się do peryferii krzywej. Dlatego też główne różnice statystyczne dotyczą dużych grup mężczyzn i kobiet wokół środka krzywej. Nie dotyczą one więc wszystkich kobiet czy wszystkich mężczyzn, istnieją wyjątki. Widzimy więc mężczyzn, którzy na jednym krańcu są niesłychanie macho, i wzdłuż ciągłej skali przesuwamy się do mężczyzn, którzy są dość sfeminizowani budowa ich ciała, jak również osobowość, ma wiele cech kobiecych. Jeśli zaś chodzi o kobiety, to wszyscy spotkaliśmy silne kobiety, muskularne, o męskim typie, które mają silny instynkt współzawodnictwa (typowy efekt testosteronu). Widzimy jednak również tę drugą krańcowość, kobiety, które są drobne i kobiece. Można dodać, że ponadto istnieje duża grupa ludzi, którzy w mózgu są zarówno mężczyzną, jak kobietą. Skąd się biorą te różnice? Mniej więcej w 8-10 tygodniu ciąży przyszły mózg dokonuje ważnego kroku w rozwoju. Wówczas to do głosu dochodzą hormony płciowe, wyprodukowane we własnych przyszłych jądrach lub jajnikach płodu. Na wczesnym etapie zaczynają one tworzyć i uwalniać testosteron albo estrogen. Mózg dochodzi do rozstaju dróg: czy będzie się rozwijać według żeńskiej linii, czy według męskiego wzorca? Na mózg płodu dziewczynki oddziałują prawdopodobnie równomierne, niskie ilości estrogenu, tak że rozwija się on w żeńskim kierunku, podczas gdy na mózg płodu chłopczyka działa testosteron, by stał się mózgiem męskim. Niektórzy badacze uważają, że mózg automatycznie zostaje mózgiem kobiecym, jeśli nie zadziała na niego testosteron. Tak więc już podczas trzech tygodni życia płodowego mózg otrzymuje instrukcje, jak będzie reagował u dorosłego mężczyzny po okresie dojrzewania, gdy z jego jąder uwolni się testosteron. Ten okres ciąży jest dla chłopców pierwszym `oknem rozwoju" (developmental window) dla przyszłego męskiego mózgu. Drugie okno rozwoju, kiedy proces maskulinizacji mózgu zostaje doszlifowany, zachodzi po urodzeniu, podczas pierwszych tygodni życia chłopca. Jego własne jądra kontynuują wówczas proces rozpoczęty podczas życia płodowego. Jeśli w brzuchu matki znajduje się płód dziewczynki, ona także może mieć mniej lub bardziej zmaskulinizowany mózg, ponieważ kobiety zwiększają poziom testosteronu w reakcji na stres, co wykazały zarówno eksperymenty na małpach, jak i badania kliniczne. Ponieważ testosteron w dużej mierze krąży niezwiązany we krwi i może przeniknąć przez łożysko, istnieje możliwość, że na płód w macicy może wpłynąć testosteron matki. Kobieta w ciąży, która żyje w nieustannym stresie, może więc poprzez podniesiony poziom testosteronu wpłynąć na płód dziewczynki tak, że będzie miała bardziej zmaskulinizowany mózg. Im więcej testosteronu oddziałuje na płód, tym większa maskulinizacja i odwrotnie. Przez pewien czas w połowie lat dziewięćdziesiątych podawano przyszłym matkom męskie hormony płciowe, kiedy istniało ryzyko poronienia. Wkrótce jednak przestano. Okazało się, że urodzone w tym czasie dziewczynki nastręczały wyjątkowych kłopotów wychowawczych. Były chłopczycami, co jest inną nazwą na niesforne żeńskie łobuziaki. Ginekolodzy i pediatrzy zrozumieli, że powodem takiego zachowania był podawany matkom testosteron i zaprzestano tej formy terapii. [...] Podczas rozwoju hormony płciowe odgrywają także rolę w formowaniu identyfikacji płciowej i preferencji co do partnerów. W podwzgórzu gadzim mózgu - zaprogramowane są automatyczne funkcje pozwalające na jedzenie, przeżycie i rozmnażanie. Mieści się tam wiele komórek nerwowych, które są zupełnie inne u większości kobiet w porównaniu z większością mężczyzn, i które kierują tym, z kim będziemy mieli stosunki seksualne i do jakiej płci czujemy przynależność. Te jak dotąd odkryte jądra komórek nerwowych (INAH3, SOM i BST) które prawdopodobnie odgrywają rolę przy wyborze partnerów i identyfikacji płciowej powstają w pierwszej części ciąży. Wiele wskazuje na to, że te trzy grupy mają nieco inne `okna rozwoju", to znaczy, rozwijają się w innych okresach. Wszystkie trzy nie muszą się zatem współzmieniać. Zamiast tego powstaje prawdopodobnie wiele różnych kombinacji, które wpływają na osobowość jednostki. Istnieją mężczyźni, którzy czują, że żyją w ciele kobiety, ale odczuwają pociąg do mężczyzn lub do kobiet. Podobnie, istnieją kobiety w ciele męskim, które odczuwają pociąg do mężczyzn albo do kobiet. Testosteron nadal przecież działa na chłopców po urodzeniu. Uważa się, że te grupy neuronów są rozwinięte w wieku 3-4 lat. A to oznacza: 1) Że tożsamość płciowa jest zaprogramowana już u małych dzieci. 2) Że preferencje co do partnera znajdują się w organizmie na długo przed dojrzewaniem, kiedy są wywoływane. 3) Że homoseksualizm nie jest chorobą, ale normalną odmianą osobowości. Szacuje się, że między 8 a 10 procent mężczyzn na świecie to homoseksualiści, chociaż niektórzy z nich ożenili się i mają dzieci (nacisk społeczny). Liczba kobiet o skłonnościach lesbijskich jest szacunkowo mniejsza o połowę, czyli około 4-5 procent. Homoseksualizm występuje także u wszystkich zwierząt. 4) Że homoseksualizm jest wrodzoną cechą osobowości, na którą otoczenie w żadne sposób nie może wpłynąć. Wybierać może jedynie grupa pośrednia biseksualiści. W tej grupie szacunkowo wynoszącej od jednej piątej do jednej trzeciej populacji znajdują się jednostki określane jako queers. Otoczenie może wpłynąć na te jednostki w jednym lub w drugim kierunku, ponieważ ich mózgi są zaprogramowane do pociągu seksualnego do obu płci.