Jego znajomi mnie nie akceptują...

Od kilku tygodni spotykam się z cudownym facetem. Problem w tym, że jego znajomi mnie nie lubią, chyba do nich nie pasuję... Sama też nie pałam do nich jakąs ogromną sympatią - to takie bogate dzieciaki z dobrych domów, którym wydaje się, że są fajne i że mają prawo oceniać, czy ktoś inny tez jest fajny czy nie. I jak ktoś nie jest fajny, to go nie przyjmują do swojego kółka wzajemnej adroacji. Mój chłopak tez trochę taki jest, ale on znalazł wywazony środek między takim zblazowaniem a normalnością. Twierdzi (i w sumie mu wierzę), że oni są w porządku, tyle że nie pozwalają mi się o tym przekonać. Ja wiem, że nie pasuję do nich wizualnie. Mam imidż grzecznej dziewczynki i nie zamierzam go zmieniać, bo nie będę udawała buntu chodząc w podartych dżinsach czy z agrafkami w klapie, w ogóle wisi mi to jak ja czy drugi człowiek wygląda i się nosi. Byłam i jestem dla nich miła, ale przy tym jestem sobą, nie chcę się wkupywać w ich łaski. A oni mnie traktują jak piąte koło u wozu. Jak idziemy gdzieś razem, to widzę, że nikt nie cieszy się z mojej obecności. Jak mojego faceta chwilowo nie ma w pobliżu, to nikt nie podejdzie, nie zagada. Ja to robię, ale trafiam na mur...Zaczyna mnie to boleć strasznie, bo już nie potrafię się w obecności tej jego paczki wyluzować i dobrze bawić, ciągle zastanawiając się, co robię nie tak...

nic nie robisz nie musisz wszystkich lubic poprostu sie z nim i nie spotykaj albo ich olewaj oni sa ostatnia rzecza jaka powinnas sie przejmowac

dobrze ze masz faceta ktoy wogole widzi taki problem i szuka złotego srodka ciesz sie ze nie trzyma strone tylko swoich kolegów a oni nie buntuja go przeciwko tobie jesli nie to dobrze ja niestety polegałam towarzystwo wygrywa moze nie zawsze ae w wiekszosci wypadków trzymaj sie

Nie, to nie jest tak, że on widzi problem. On go nie widzi, ma ogromną wiarę w ludzi i we mnie i uważa, że wszyscy mnie lubią. Bo on na przykład, mimo że w tej ich paczce czuje się dobrze i jest sobą, to ma trochę inny styl bycia. On nie skresla nikogo za wygląd, nie ocenia po pozorach, bo musiałby skreślić połowę moich przyjaciół, a nie zrobił tego i świetnie się z nimi dogaduje. A oni go nie buntują przeciwko mnie, bo wydaje mi się, że starają się nie zauważac mojej obecności i nie poruszać mojego tematu w rozmowach. To jest taka najgorsza odmiana antypatii - niechęc pomieszana z lekceważeniem. Myślę, że może czasem między sobą rozmawiają o tym, jak to możliwe, że Marcin znalazł sobie taką słabą pannę. A najmilej jest, jak idę sama ulicą i spotykam kogoś z nich. Uśmiecham się, witam, staram się zagadać tak normalnie, na luzie, jak do dobrego znajomego, a odpowiada mi zdawkowe "cześć", a raz czy dwa to ta osoba tak usilnie udawała, że mnie nie widzi, że darowałam sobie w ogóle jakąs próbę kontaktu. To upokarzające strasznie...

Robilam test osobowosci wg dalay lamy - wyniki sa niezwykle (z trzech tylko pytan) tu : http://sk9.pl/testosobowosci.html