Childfree - jest ktoś?

"Świadoma bezdzietność przeważnie nie jest akceptowana i kobiety, które wybrały ten sposób na życie często muszą z determinacją bronić swojego wyboru. Dla większości społeczeństwa ich decyzja jest niezrozumiała, egoistyczna i wbrew naturze. Niemniej faktem jest, że kobiety coraz później decydują się na dziecko lub nie decydują się wcale, wybierając dwuosobowy model rodziny. Świadomość obowiązków i odpowiedzialność, jaką niesie macierzyństwo powoduje, że "wolność od dzieci" staje się coraz powszechniejszym pomysłem na życie. Interesowało mnie, jak decyzja o nieposiadaniu dzieci wygląda z punktu widzenia kobiety. Wydaje mi się, że jest to ostatnie tabu, jakie stoi przed kobietami. Możesz być matką siedzącą w domu i opiekującą się dziećmi, możesz być też matką pracującą, ale jeżeli w ogóle nie chcesz mieć dzieci, społeczeństwo uznaje cię za egoistkę i traktuje twoją decyzję jako coś sprzecznego z naturą" I co Pani na to Pani Janino? (lub co pan na to Panie Janku?)

i co dalej w związku z temaem? Chętnie poczytam za i przeciw.

Ja uwazam ze kwestia posiadania dzieci to wolny wybor. Tak samo jak picie Coli, jedzenie w Mc Donaldzie, sluchanie Dody, czy noszenie stringow. Czlowiek jest w dzisiejszych czasach o wiele mniej przywiazany do norm i generuje swoje wlasne zasady. Robi to co lubi i generalnie to co CHCE. Nie mysli o przyszlosci i chce korzystac z zycia. Jak ktos nie chce miec dzieci to droga wolna. Dzisiejszy swiat oferuje tyle podniet ze dzieci nie sa konieczne. Jest tylko male ale... wiele kobiet nie stara sie o dziecko bo wydaje im sie ze sa mlode, piekne i do nich nalezy swiat. Do 35 lat postrzegaja siebie jako nastolatki. Ubieraja sie w taki sposob i zachowuja. Nie chca dzieci bo nie chca sie postarzac, nie chca odpowiedzialnosci, nie chca problemow, nie chca zobowiazan. Zreszta faceci nie sa lepsi. Dzis kazdy chce korzystac z zycia. I brac z niego tyle ile wlezie i tak dlugo jak sie da. Jak dla mnie kazda 40latka ktora ubiera sie i zachowuje jak 15latka wyglada smiesznie. Mozemy oszukiwac siebie i innych, ale ciala, bilogii i naturalnych potrzeb nie da sie oszukac. Pewnie da sie przezyc zycie bez dzieci. Ale czy da sie byc bez nich w pelni szczesliwym???? Czy kobieta ktora po 70latach mysli o swoim zyciu jest naprawde dumna z tego ze zwiedzila piekne kraje, wypila moze wina i byla niezla laska do piecdziesiatki. Na starare lata zmienia sie punkt widzenia i wtedy brakuje nam kogos na kogo moglibysmy patrzec z duma, w kogo mozemy zaszczepic odrobine nas samych, kogos kogo pozostawimy, kiedy nas juz nie bedzie.

Dzieci sa wazne w zyciu. Sa czescia nas samych. Czastka ktora bedzie zyc w przyszlych pokoleniach. Sa tez nasza nadzieja na spokojna, spelniona i szczesliwa starosc.