Miało być tak pięknie...

Wszystko miało się zmienić, miałam już nie być sama, miałam zapomnieć o X... Przestać żyć przeszłością, zakochać się, związać się ze wspaniałym mężczyzną... Niebawem impreza, którą nie wypada opuścić i na której wypada pojawić się z partnerem, którego aktualnie niestety brak. Źle. Książę, gdzie Cię zgubiłam, na którym zakręcie? Czy te decyzje podjęte rok temu skreśliły wszystko? Czy samotność to coś, z czym jest mi do twarzy? Nie chcę tak dłużej.... :(

żale na kafe nie zmienią tego... zrób coś ze swoim życiem, można najpierw przestan sie nad sobą rozczulać

Dzięki za pocieszenie i historię z morałem :) Tylko rzeczywistość jest inna, w ciemniejszych barwach... Szukam, rozglądam się i pudło... Albo facet ma mnie głęboko w D, albo jest zajęty, niezainteresowany... Jak przestaję szukać, rutyna mnie zajbija... Nic się nie dzieje, nic

Łatwo mówić... trudniej zrobić

mówienie że każdy sobie kogoś znajdzie i to do tego fajnego (cokolwiek to by miało dla tej osoby znaczyć) i będzie długo szczęśliwy to olbżymie niedomówienie :O " z samotnością nikomu nie jest do twarzy." no tak lepiej unieszczęsliwić kogoś na siłę swoją przegraną osobą :O

A przeznaczenie nie istnieje...

Ale gdzie szukać, gdzie wyjść... "Książę" na pewnie nie znajdzie mnie w domu...

"wolę jednak stanąć do walki o własne szczęscie" żeby znowu przegrać? po co? :O "radość przyciąga ludzi, wiesz?" wpierw to trzeba mieć się z czego radować :O a tak to niby na ile? aż nie zweryfikują, że nie warto?

eh..