Lost Lecture

może z większym dystansem?

a to zerknijcie sobie - http://www.filmweb.pl/f5914/Gra+o+%C5%BCycie,1993

Może być interesujący - obejrzę jak tylko będę miała okazję. Jednak zawsze to film fabularny. Chyba traktuje się je trochę inaczej.

Tylko czy takie filmy oddają to co naprawdę czuje człowiek który wie że umiera?

nie twierdzę, że oddają. ale czy cokolwiek odda? syty głodnego nigdy nie zrozumie, nie będziemy wiedzieć jak to jest tuż przed śmiercią, dopóki się nie znajdziemy w tym miejscu. a takie filmy, nawet jeśli "tylko" fabularna może pobudza po prostu do refleksji?

No to skoro nie oddają to po co one?

nawet jeśli nie oddają, to na pewno przybliżają i dają jakiekolwiek wyobrażenie. To tak jakby powiedzieć, że nie ma sensu uczyć się o wydarzeniach historycznych bo skoro tego nie przeżyliśmy, to na pewno nie zrozumiemy.

a po to, żeby pacnąć w cię łepek myślą "o cholera, ja też mogę stanąć przed takim problemem :/ "

myślę, że takie dzieła pełnią po części taką samą funkcję jaką z założenia miała pełnić tragedia grecka - chodziło o to, że widz miał przeżyć litość, następnie trwogę, by mogło nastąpić oczyszczenie. Polegało to na tym, że widz musiał przezyć sytuację mitu, przeżyć coś na zupełnie innej płaszczyźnie, płaszczyźnie, która w normalnej sytuacji była dla niego niedostępna. A idąc dalej, ogladanie takiego filmu ma, prawdopodobnie, za zadanie wywołać w nas emocje, które przeżywalibyśmy będąc w takiej sytuacji, pokazać nam inną perspektywę, uwrażliwić na cudze cierpienie, itd.

Myślisz że mu chodziło o litość?

nie, nie sądzę aby chodziło mu o litość (masz na myśli profesora, tak?). Pisałam tylko, ze gdy mamy do czynienia z takimi filmami, obrazami, książkami, itd. to jest to jedna z emocji, która nam towarzyszy i jest to zupełnie naturalne. Dzięki temu możemy "przeżyć" to, co oglądamy (czytamy).

Nie zawsze towarzyszy nam litość. Może współczucie. Ale litość? Nie nie zgadzam się z tym.

to tylko się upewnię, oglądając film, wywiad, czytając książkę itd. o kimś, kto właśnie dowiedział się, że umiera na raka, nie jest Ci go szkoda, nie żałujesz go?

Czuję współczucie nie litość.

Czym się różni współczucie od litości?

Litość moim zdaniem jest poniżająca. Współczucie to współ odczuwanie.

Nie jesteś w stanie współodczuwać z kimś kto umiera.

a ja uważam, że nie ma nic poniżającego w litości. Wydaje mi się, że to tylko Twoje pejoratywne skojarzenia.

Zapytaj kogoś czy chce żeby czuło się w jego kierunku litość.

Nie ja nie lubię gdy ktoś się nade mną lituje.

Ja też nie lubię. Większość ludzi nie lubi.

ok. większość ludzi nie lubi, ale uważam również, że naturalnym jest odczuwanie litości.

Kiedy coś złego dzieje się w moim życiu i widzę litość w oczach tych co chcą pomóc to rośnie we mnie gniew.

a sam nigdy nie odczuwasz litości?

Staram się nie :)

według mnie, litość, to uczucie, które podświadomie czujemy. Czasem nie nazwiemy jej po imieniu, ale czuć ją będziemy. Nawet nie wiedząć o tym.

a czy litość nie zawiera w sobie pogardy i poczucia wyższości? a współczucie nie jest empatią?

Esik. Ty jeden (jedna) mnie rozumiesz! :)

rozumieć, to ja też rozumiem. tzn. nie, nie rozumiem. bo litować się nad kimś, to owszem, czasem poczuć się wyżej, ale czy gdyby to uczucie zupełnie wyeliminować z naszego życia, to jaki ono miałby wtedy sens?

absolutnie się nie zgadzam - uważam, że litość nie ma niczego wspólnego z pogardą i poczuciem wyższości. Uważam również, że litość jest uczuciem pięknym i czystym i bez niej wiele dobrego nie zostałoby zrobione na świecie.