jak pogodzic sie z samotnoscia ?

deko .....ja tak mysle i tego nie zmienie ewentualnie możesz miec cos do ukrycia ale i tak mysle że jakbys chciała to bys mogła miec kazdego :P

niemniej to jaką osobą jestem wg. Ciebie bardzo mija się z prawdą.

moje zdanie znasz a ja niechce się kłócic :) więc zostawmy to

i topik upadł

jeszcze bardziej jestem teraz zdolowana

samotność jest straszna :-( ale lepsza niż nieudane realcje ale gorsza niż udane relacje..o które tak trudno...więc może w samotności dojdziemy do tego jak miec udane relacje?>

O co wam chodzi z tą negacją samotności? Samotność nie jest taka zła, ma wiele dobrych stron, a dla niektórych jest wręcz wybawieniem. Po co wiązać sie z kimś i brać na siebie jego problemy? Mój świat jest niewielki i zamknięty, czuje sie w nim dobrze i nie mam zamiaru wciągać do niego innej osoby. Nie zamierzam też wchodzić do czyjegoś świata - poznawać jej rodzinę i przyjaciół, chodzić do obcych miejsc i zmieniać harmonogram dnia, tracąc w ten sposób wolny czas.

e tam. jestem samotny już długo i naprawdę to nie jest nic fajnego. pewnie że są i lepsze okresy ale generalnie fajnie by było poczuć że się żyje nie tylko dla siebie, że jesteś w stanie sprawić komuś radość tylko tym że istniejesz, że jesteś. powiedzmy że seks można sobie "zorganizować" ale pieszczoty polegającej na tym że ktoś po prostu na ciebie patrzy i sprawia to wam obojgu radość to już się nie "zorganizuje". już nie mówiąc o potrzebie stworzenia czegoś solidniejszego, jakiejś rodziny, dzieci itp.

ja dzieci niechce :)

Masz rację oferma, przypuszczam, że normalny, zdrowy umysłowo człowiek może to tak odczuwać. Myślę, że ktoś, kto lubi życie i chciałby mu nadać jakis sens dąży do założenia rodziny. Ja normalny nie jestem, dzieli mnie cienka linia od utraty kontaktu ze swiatem i myślę, że prędzej czy później to sie stanie, a wtedy nawet leki mogą nie pomóc. Dlatego trzymam się swojej samotności i tego co znam, bo tylko dzięki temu moge jakoś funkcjonować.

dlaczego sensem życia ma być rodzina?

Niektórzy potrzebują jakiegoś sensu w swoim życiu, a najłatwiejszym sposobem na jego znalezienie jest właśnie rodzina. Oczywiście niektórzy idą trudniejszą ścieżką, szukają go w religii lub poświecają sie nauce...Tylko po to żeby pod koniec życia odkryć, że i tak wszystko jest bez sensu bo na końcu jest zawsze śmierć.

"dlaczego sensem życia ma być rodzina?" a dlaczego nie? a co "ma być sensem życia"? wydaje mi się że żeby życie faktycznie miało sens powinno składać się z rozmaitych doświadczeń, przeżyć, pragnień a rodzina jest jednym z istotniejszych. co macie przeciwko temu? przecież każdy z nas miał jakąś tam rodzinę i wychował się w niej, to jedno z najważnieszych doświadczeń w waszym życiu i w waszych rodziców też. czy nie? a jeżeli tak to dlaczego uważacie teraz że jest to czymś tak nieistotnym i się dziwicie. albo dziwisz jeżeli deko nie znajduje poparcia u innych.