Samotna

Samotna Mam 17 lat i jeszcze nigdy z nikim nie byłam. Wiem, że to dziwne, ale tak wyszło. Nie chciałam być podobnie jak inni moi znajomi z kimś, kogo nie kocham, tylko dlatego, że tak robią wszyscy. Może jestem niepoprawną romantyczką, ale nie widzę sensu w miłości nieszczerej, niepotrzebnej, kierowanej na pokaz. Są takie chwile, kiedy mam dość tej samotności i zastanawiam się, czy nie być z kimś, żeby tę pustkę wypełnić, mimo braku, bo ja wiem, jakiejś namiętności, pożądania. Nie chcę już dłużej czekać na księcia z bajki, ale jednocześnie nie wyobrażam sobie być z jakimś prostakiem, który myśli tylko o tym, żeby zaliczyć kolejną panienkę, a potem porzucić ją jak zużytą lalkę. Z drugiej strony nadeszły takie czasy, kiedy nikt się z nikim nie liczy, ludzie są jedynie egoistycznymi cyborgami, a damy i dżentelmeni to gatunek wymarły. Zastanawiam się, czy ktoś jest w podobnej sytuacji...

w tych czasach nie można mieć takiego podejścia do życia... bo... życie cię zniszczy... po co ci mężczyzna? skoro możesz być niezależną kobietą? młoda jesteś... zdąrzysz się jeszcze "namieć" kogoś... całe życie przed tobą...

To wcale nie jest dziwne. W dzisiejszych czasach pieprzą się dziesięciolatki, ale to nie znaczy że siedemnastoletnia dziewica ma się czuć jak dziwadło. Wyluzuj autorko.

Jarek , jesteś żałosny.Daj sobie spokój z takimi tekstami... :/ Dziewczyna jest mądra.

Co nie zmienia faktu, ze pasztety tak mają.

ja poznalam swojego pierwszego chlopaka gdy bylam akurat w twoim wieku. wczesniej nie szukalam zadnych innych na sile. po prostu w swoim czasie poznalam tego wlasciwego i do tej pory jestesmy razem. jesli jest ci jakis pisany to napewno go spotkasz.