Czy warto być wrażliwym człowiekiem?

Słowiczka -----chyba nie do końca się rozumiemy .:) Ty mówisz o wrażliwości ,która równa się nieśmiałości ? Ja mówię o wrażliwości , empatii itp:)

awe1 - fajna stopka

trzeba chronic swoja prywatna sfere uczuc, tego co najwazniejsze. Im wrazliwszy czlowiek tym bardziej podatny na zranienie, ale jego zycie jest bogatsze i pelniejsze. To tak, jakby sluchajac muzyki slyszec tylko kilka dzwiekow, wrazliwiec slyszy cale spektrum, odbiera emocje kompozytora, mnostwo wrazen. W ten sam sposob odbiera sie otoczenie - wrazliwa osoba odbiera o wiele wiecej bodzcow, ludzkich mysli, emocji, uroku natury, mowy drzew, ziemi. "Wrazliwy" a "niesmialy" to dwie rozne rzeczy, choc czesto ze soba mylone. Osoba niesmiala jest skrajnie egoistyczna, bo skoncentrowana caly czas na sobie, wciaz mysli jak wypadnie i co inni o niej mysla. Zadrecza sie swoja samoocena. To nie jest wrazliwosc tylko fiksacja na swoim punkcie.

Dzięki

Nie warto --------------dziękuję :) Też ją lubię ;)

Można być wrażliwym i nieśmiałym :)

oczywiscie, slowiczka, ze mozna. tak samo jak mozna byc wrazliwym i skapym, wrazliwym i wesolym, wrazliwym i lakomczuchem. To sa dwie rozne rzeczy.

zgadzam się mickey mouse tylko czasem człowiek już ma dosyć, bo wszystko odbiera bardzo do siebie i czasem zazdroszczę ludziom, którzy mają pancerz od którego wszystko się odbija

Mój szwagier jest małomówny, taką ma naturę, zazwyczaj to ja odzywam się pierwsza :), wtedy możemy pogadać

Oczywiście,że warto,najgorsza jest znieczulica która nas otacza! Szkoda,że tak mało jest ludzi wrażliwych,świat byłby lepszy bez- wątpienia

Krzyknąć do ludzi- co się tak gapisz!

Mickey--------zgodzę się co do ilości wrażeń , które odbiera człowiek wrażliwy :) Natomiast ,stwiedzenie ,że osoba nieśmiała jest "skrajnie egoistyczna " jest bardzo krzywdzące .To nieprawda ( moim zdaniem ) Osoba nieśmiała nie może wyjść poza siebie , bo ogranicza ją lęk .Ona jest nieszczęśliwa .

Awe, specjalnie to przerysowalam, napisalam, ze osoba niesmiala jest "skrajnie egoistyczna" zeby przeamac pewien stereotyp. W naszej kulturze niesmialosc jest postrzegana jako cecha raczej pozytywna, a tymczasem, jak sama napisalas, baza jej jest strach. To nie jest dobra baza do niczego. Warto przyjrzec sie swojej niesmialosci, zobaczyc, ze tak naprawde to nasze ego boi sie swiata i ludzi - mam pelne prawo nazwac to postawa egoistyczna, skoncentrowana tylko na sobie. Czy egoizm objawia sie nieliczeniem z innymi, czy pycha czy patrzeniem tylko na siebie, czy niesmialosci to sa wciaz rozne oblicza egoizmu. W przypadku niesmialosci jest on tylko przebrany w ladne ubranko, spolecznie akceptowane, sprowadza sie jednak do tego samego - koncentracji na sobie i na tym, jak nas inni widza. Osoba dazaca do wladzy, narzucajaca innym swoja wole ma rownie rozbudowane ego, co pelna strachu i niesmiala, sa jedynie jak awers i rewers tej samej monety. Dlaczego tej samej? Bo w obu przypadkach calkowicie zaleznej od opinii otoczenia... MOzna wyjsc z tego zakletego kregu, to kwestia pracy nad soba, i zrozumienia, ze swiat sie nie kreci wokol nas. Czasem sie wydaje, ze inni wciaz nas oceniaja, ale tak naprawde oni sa zajeci soba, i jesli naprawde nas oceniaja, to po to, by siebie z nami porownac tzn. dowartosciowac sie albo zdolowac. Dlatego oceny innych nie sa dla nas w ogole istotne, one, tak naprawde, nie dotycza nas! O wiele latwiej sie zyje, jak dotrze do czlowieka, ze mozna przestac sie przejmowac tym, co ktos mysli o nas. Swiat staje sie wtedy taki piekny :) A my jestesmy wolni!!! Zyjemy sobie jak chcemy i mozemy rozwijac w sobie wrazliwosc. Ja mysle, ze im wrazliwszy czlowiek tym piekniejsze ma zycie, jesli oddzieli sie od ocen innych. Czesto tak jest, ze wrazliwiec odbiera bardzo wiele i to go az boli, trudno czasem zniesc ta intensywnosc. To kwestia treningu. Obcowanie z ludzmi staje sie ogromna przyjemnoscia, bo czujemy ich emocje, mysli, w pewnien sposob "widzimy" ich dokladniej i glebiej. To jest wspaniale :)

Masz dużo racji :) Jest to na pewno forma koncentracji na tym ,jak nas postrzegają i oceniają inni .Ale chyba przyznasz ,że osoba z obnizonym poczuciem wartości , często patrzy na siebie przez pryzmat innych .Sztuką jest wyjście z tego zaklętego kręgu i pokochanie siebie ze swoimi wadami , poglądami , zaletami :)

A co do intensywnego odbierania życia przez ''wrażliwców" -zgodzę się ,że bywa bolesne ,ale na pewno jest piękne i bogate :)

tak, to jest sztuka, ale naprawde warto, naprawde. Patrzac na siebie przez pryzmat innych trudno odkryc siebie, trudno siebie pokochac, trudno w ogole czemus sprostac. czlowiek zaczyna stawiac sobie nierealistyczne wymagania, i z gory jest skazny na porazke, bo oczekiwan innych ludzi nigdy nie zadowolimy... dlatego niesmiali sa czesto permanentnie nieszczesliwi... zgadzam sie, to jest praca nad soba, by zrozumic i przyswoic sobie postawe, ze mam prawo tu byc, mam prawo byc taka, jaka jestem i nie przyszlam tu po to by spelniac oczekiwania kogokolwiek. Jesli ktos uwaza inaczej to jest to jego problem. Warto naprawde w sobie poszukac tej sily.

i wtedy mozna byc wrazliwym, byc soba, pozwolic sobie na przezywanie wszystkiego, co sie chce i jak sie chce... Wrazliwosc jest czyms wspanialym :)

Wiesz , ja miałam łatwiej -bo szacunek do siebie i przekonanie ,że jestem ważna jako osoba wyniosłam z domu :) Ci , którzy tego nie doświadczyli muszą się tego nauczyć i jest im trudniej .Ale masz rację -warto popracować i poczuć się wolnym :) Ciepło Cię pozdrawiam :)

Staram sie wpajac taka postawe mojej corce. Ja do tego doszlam po latach dazenia do "doskonalosci" - czego oczekiwali moi rodzice. Przynioslo mi to wiele problemow, ale skutecznie wyleczylam sie :) Tez Cie serdecznie pozdrawiam :)

Spotkałem ten temat przypadkowo i musze wam powiedzieć...: Według mnie, nie ma żadnych zalet w byciu wrażliwym. Jedyną zaletą najwyżej mogło by sie okazać to, że gdy jest sie wrażliwym człowiekiem bardziej chcemy dążyć do celu, tyle że w niektórych przypadkach nie umiemy. Dzisiaj w tych czasach najgorzej mają wrażliwi ludzie z klasy, nie umiejący za bardzo sie właściwie zachować w niektórych sytułacjach. Najbardziej popularnym i widzianym zjawiskiem jest przykład: Kilku kolegów zaczepia młodszego, a młodszy gromadząc jeszcze wiecej złośliwości, nerwu - w pewnym momecie zaczyna działać, i czasami są to głupie, a czasami mądre rzeczy: -Samobójstwo (zła) -Obrona, siła w swojej obronie (Nie w każdym przypadku dobra, ale w wiekszości tak. Wiec zostawiam ten "Czyn": Neutralnym) -Szukanie po internecie/ po kolegach pomocy jak sie uporać z wrażliwościa, aby być twardym (Raczej dobry czyn. Ale przy nadużywaniu jego, a nie działaniu: Zły)

gia komu mam skopać tyłek?