ciąża - za i przeciw

Proszę o pomoc w podjęciu decyzji Mam 34 lata, 14 letniego syna, pracę..no i męża któemu zamarzyło się drugie bejbi... Nie wiem co robić, z jednej strony chciałbym, z drugiej sie boję Boję się ciąży, porodu, utraty figury, boję się o zdrowie dziecka, boję się tego że moje ustabilizowanee od dawna życie przewróci się do góry nogami Z drugiej strony jeśli mam mieć drugie dziecko to już niewiele czasu mi zostało... Pomóżcie!!!!!!!

bo to zbyt powazna decyzja, zeby obcy ludzie z forum ci doradzali. To jest sprawa miedzy toba, a twoim mezem i wy sami najlepiej wiecie jaka macie sytuacja itd., wiec ja ci niestety nie pomoge.

dzieci to w krotszym okresie czasu bo nie chcialoby mi sie przechodzic po iluś tam latach tego samego. ale to tylko moje zdanie a decyzja nalezy do ciebie. jesli chcecie to sie zdecydujcie.;)

jeśli chodzi o tzw "syuację" to nie ma przeciwskazań Powodzi nam się dobrze, maleństwu niczego by nie brakowało... To jakiś wewnętrzny niepokój przed nieodwracalnoscią decyzji. Pierwsze dziecko to klasyczna wpadka i myśłę,że czasem lepiej jak los sam zadecyduje...

Podejzewam,ze jestes moj rocznik.wyobraz sobie,ze ja jeszcze nie mam pierwszego i wcale nie uwazam tego za cos zlego.

jeżeli naprawdę chcesz - róbcie to dziecko i nie zastanawiajcie się nad minusami. poród, utrata figury, lęk o zdrowie dziecka - każda ciężarna bez znaczenia w jakim wieku się tego boi. najważniejsze to chcieć, a reszta sama się ułoży - tak trzeba wierzyć. powodzenia :)

Dobrze ktoś napisał, że sama musisz podjąć ta decyzje z mężem. Ja jestem w takiej sytuacji że nie zdecydowalabym sie nawet na 1 dziecko, bo nie stac nas na to. Za pol roku dopiero przeprowadzamy sie i nie ma takiej opcji

ja tylko powiem tyle że mam znajomą co ma 36lat, synek ma roczek, a córcia 19, cała rodzinka szczęśliwa synek urodził sie duży i zdrowy;) pozdrwaiam:)

moim zdaniem napewno za późno nie jest. Moja mama urodziła mnie mając 38 lat, mam dużo starsze rodzeństwo, ktore pomagało w obowiązkach przy siostrzyczce:) Powinnas porozmawiać z meżem, przeanalizować "za" i "przeciw", Poza tym jesli uważasz, że utrata figury to jeden z przeciwów to ja nie mam już nic więcej do dodania....... Do figury da sie wrócić, a kariera zawodowa przecież nie legnie w gruzach. To co dotychczas osiągnęłaś tego Ci nikt już nie zabierze, a tym bardziej nie dziecko. Pozdrawiam serdecznie autorkę topiku i wszystkich, którzy się dołączyli :)

Dziękuję dziewczyny, Bardzo mądre to co piszecie... Chcviałm sprostować, że utrata figury, to zaden czynnik decydujący, ale wiadomo, że w moim wieku już przychodza do głowy myśli typu "roztyję się i mąż zacznie oglądać się za młodszymi - zgrabniejszymi;) " Myślę, że jeśli chodziłoby o pierwsze dziecko nie wahałbym się ani sekundy, ale coraz bardziej skłaniam się żeby w naszym życiu pojawiło się drugiie. Kiedy urodził się syn byliśmy w katastrofalnej sytuacji finansowej, mąż miał 18 lat i jak każdy "małolat" pstro w głowie... Mimo tego daliśmy radę, wychowaliśmy wspaniałego młodzieńca, dorobiliśmy się mieszkania, samochodów, skończyliśmy studia... I dało się!!!! Nigdy nawet przez chwilę nie żalowałm że syn pojawił się na świecie..mimo tych przeciewności... Boję śie tylko że los sprawi nam psikusa i teraz bedzie odwrotnie :0

moim zdaniem... skoro pokonaliście takie trudności w wieku nastoletnim, to dlaczego niemielibyście ich pokonać teraz? Z reszta co teraz za trudności będą? Ja myślę, że kolejne dziecko obudzi z Was wiele z uczuć, ktore juz przerodziły się w przyzwyczajenie. Nie mówię, ze się nie kochacie, ale napewno juz tak nie szalejecie na swój widok jak w wieku narzeczeństwa. Ja byłabym "za",a decyzje pozostawiam Tobie oczywiście:)