do staraczek...

Czesc dziewczyny. Czytam wasze posty o waszych staraniach sie o upragnione dziecko. I przypominam sobie jak to kiedys bylo ze mna. Majac 23 lata wzielam slub z najukochanszym facetem pod sloncem. na pocztaku chcielismy poczekac z dzieckiem do skonczenia moich studiow. Ale juz pol roku po slubie stwierdzilismy, ze chcemy miec dziecko. Odstawilam tabletki i zaczelismy dzialac. Po roku nic. Wiec poszlam do lekarza. Zrobil mi wszystkie badania i wyszlo ze wszystko jest ok. Przestraszylam sie, ze widocznie cos jest nie tak z mezem. 3 miesiace namawialam go na badania, wreszcie poszedl. Wynki- 100% plodny. Wiec o co chodzi. Oboje sie uspokoilismy sie. Niestety minalelo pol roku i dalej nic. Poszlam do innego lekarza. Potwierdzil diagnoze wczesniejszego, ze wszytko jest ok. Skonczylam studia. Poszlam do pracy. Ale mysl o dziecku nie dawala mi spokoju. 2 lata i nic. jak to mozliwe. Z czasem popadlam w depresje. Oddalilam sie od meza. Byl mi potrzebny tylko do seksu. Mowil, ze sie czuje jak reproduktor. Ja nie zwracalam uwagi. W glowie siedziala mi mysl dziecko. I nic wiecej. Po 4 latach. Maz przyszedl do domu i powiedzial ze dluzej tak nie moze. Ze to jakas paranoja. Ze przyjdzie i na nas czas. Plakal, krzyczal. Wyprowadzil sie. Tlumaczyl, ze to nie jest zycie. Po 2 miesiacach wyslal mi papiery rozwodowe. Spotkalismy sie rozmawialismy. I oboje stwierdzilismy, ze tak bedzie najlepiej. Bylismy ze soba 8 lat. Zostalismy przyjaciolmi. On po 2 latach sie ozenil. Widac, ze znow byl szczesliwy jak kiedy ze mna przed laty. I ja spotkalam swoja 2 milosc. Wyszlam ze niego majac 30 lat. Dzis mamy codowne coreczki. Zaszlam w ciaze 2 miesiace po slubie. Moj byly maz ma 3 dzieci. Rok po roku. Do dzis rozmawiamy dlaczego nam nie bylo dane byc razem i miec wspolnie dzieci. Ale nie zalujemy. Wiemy, ze nie bylo dla nas przyszlosci jako malzenstwa. Pisze to aby was ostrzec. Dziewczyny dziecko to jest najcudowniejszy dar w zyciu. Cos pieknego. Ale niezapominajmy ze w naszym zyciu jest tez 2 osoba. To maz dla ktorego obiecywalysmy milosc. A zreguly zapominamy o nim jak pragniemy dziecka, albo juz je mamy oni odchodza w odstawke. Wiem, ze to malzensto rozpadlo sie przez mnie. Wiem, ze gdybym nie byla egoistka dzis i moze mielisbysmy z soba upragnione dzieci. I bylibysmy szczesliwi jak kiedys. Pzdr. Buziaki

wiesz co jak cię na początku czytałam to miałam ochotę cię skląć... jak można traktować tą drugą osobę której przysięgało sie miłosc i wiernosc do śmierci jak maszyne do zapłodnienia....jak można pozwolic żeby instynkty wzieły górę nad miłoscią.... ale doszłam do końca i podziwiam cię za odwagę w wypowiedzi.... tak to fakt, kobiety czasami zachowują się jak zwierzęta w rui zapominając o innych... o tych drugich.... u was moze było i to że chcieliście oboje dziecka ale wyobraz sobie jak on nie chce a ona go do tego zmusza? ja mam ponad trzydziechę i do niczego partnera nie zmuszam, sama nie marzę o dziecku wystarczy mi to że on jest ze mną:D , moze to dlatego ze my dopiero 7 lat po ślubie. No nic, pogadałam sobie, pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego najlepszego!!!

Bardzo mądry, odważny, poruszający post. Dzięki:-*

ciesze sie ze tak to postrzegacie :)

podnosze bo widzie ze jest tu duo kobiet starajacych sie o dziecko wiec chcialbym zeby kazda przemyslala 1000% czy napewno wszytko idzie tak jak powinno :)

naprawde wzruszajace i dajace duzo do myslenia pozdrawiam