...........sorrow..........

Smutek wypełnia mnie Z nieba spada deszcz łez Fale księżyca oświetlają ostatnią drogę Blask chmur skrywa nas przed światem Naszą nostalgiczną balladę śpiewam Choć tylko kruki mnie słuchają Wszystko spustoszone, spopielone Bo bogów dumnych los ludzki nie obchodzi Przemija wszystko jak los zechce Pierwsze tchnienie jest początkiem śmierci Kwiaty rodzą się by zwiędnąć Czas zbliża nas do siebie i wydziera wspólne chwile Naszą nostalgiczną balladę śpiewam Choć tylko kruki mnie słuchają Wszystko spustoszone, spopielone Bo bogów dumnych los ludzki nie obchodzi Żadnych wspomnienie, żadnych marzeń To wszystkie pragnienia Żadnych planów, żadnych nadziei To wszystkie pragnienia Chwyć mnie za rękę, zabierz ze sobą W pustkę nieobecności