Poznalam faceta...

Dosc dlugo bylam sama, i poznalam jego. Znajomosc jest dosc swieza ale ma dziwny bieg. Otoz tak mi sie wydaje ze ani on ani ja nie mozemy w pelni byc soba, a to ze wzgledu na nasza sytuacje. Ja obecnie jestem bezrobotna (oczywiscie szukam aktywnie pracy), on pracuje ale zarabia malo. Spotykamy sie raz na jakis czas, ja w pelni sie przed nim nie otwarlam i nie powiedzialam wprost ze jestem bezrobotna bo mi po prostu wstyd:/ i tak czasem mam wrazenie ze on sie boi, ze bede wymagala od niego jakis wyjsc i placenia za mnie. Wyczuwam ze rowniez sie wstydzi, tego ze nie jest lepiej ustabilizowany zyciowo. Rozchodzi sie o to ze oboje jestesmy przed 30stka a w takim wieku, nalezalo by przynajmniej juz "cos miec" I teraz nie wiem jak to dalej rozgrywac. Ja sie wstydze i on sie wstydzi swojej sytuacji. Oczywiscie oboje robimy wszystko by ja poprawic i zmienic ale poznalismy sie w najgorszym dla siebie momencie. Wiem ze niby jak zalezy to druga strona wszystko zrozumie, ale ta znaomosc jest na etapie "robienia dobrego wrazenia" wiec jak mam mu sie przyznac ze jestem taka nieporadna:/

a mieszkasz sama? a on?

na pewno nie rob z siebie sieroty tzn. nie mow: jestem beznadziejna, pewnie w ogole nie znajde pracy itp. mimo trudnej sytuacji badz pewna siebie.

po prostu boje sie ze nie bedzie chcial mnie dalej poznawac, ze uzna ze jestem nieporadna zyciowo itd. Chociaz czuje ze on tez sie kryje...ale to moga byc tylko moje odczucia.