czuję się podleeeeeeeeeeeeeeeee

pracowałam rok z pewnym przedszkolu, była to umowa o zastępstwo. Uwielbiałam te pracę i starałam się wykonywac ja najlepiej, jak potrafię. Ja kochałam te dzieci, a one mnie też lubiły. Z bólem serca odchodziłam z tamtego miejsca w czerwcu. A co się okazuje kilka dni temu? Zwolniło sie znów miejsce, a dyrekcja zatrudniła osobę z najbliższej rodziny, która w zeszłym roku pracowała w mojej grupie jako pomoc. Czuję się podle. ratuje mnie tylko to, że znalazłam prace w innym miejscu, ale gdybym tylko mogła poleciałabym do tamtego przedszkola na skrzydłach. Ech... to życie