Boję się życia !

Mam 19 lat.Jestem po maturze.Nie mam pracy.Planuje isc na studia zaoczne.Boje sie zycia ... Nie umiem sobie radzic w stresujacych sytuacjach.Wszystko do tej pory zalatwial za mnie ktos inny.Chyba jestem rozpieszczona przez rodzicow i nie tylko. :o

Dasz sobie radę, życie nauczy Cię samodzielności...:)

Spokojnie, dopiero wchodzisz w dorosłe życie, ja w Twoim wieku też miałam podobnie...ale to jest wina rodziców...

Prawie nikt w wieku 19 lat nie jest gotowy na dorosłe, samodzielne życie:) Nie oszukujmy się. I trudno tu dopatrywać się winy rodziców.

ale mam troche wiecej lat-20.Jestem nadal na utrzymaniu rodzicow.Jak mam isc zalatwic cos w urzedzie np to stresuje sie jak przed matura.Wydaje mi sie,ze tylko ja tak mam i to jest dibijajace.Rodzice mnie rozpiescili.Nic nie musialam w domu robic.Nie umiem sama zrobic prania.Gotowac prawie tez nie umiem.Nie nadaje sie na zone. :o

Nie chodzi mi o to, że w wieku 19 lat powinno się być w pełni gotowym na dorosłe życie i że to wina rodziców jesli tak nie jest, tylko o to, że właśnie ja w tym wieku nie umiałam np. zrobić prania, mam ze mną jeździła p o urzędach, jak coś trzeba była, kupować ubrania tez zawsze z mamą...

Teraz już radzę sobie bardzo dobrze, no ale trudno było, dla mnie zwykłe umówienie się do dentysty było wyzwaniem, bo wcześniej zawsze robiła, to za mnie mama...

Aha, no dobrze:) no to w tym sensie muszę mamie podziekowac;)

No właśnie u mnie było dziwnie, bo ja dużo pomagałam mamie, sprzątałam w domu już na początku podstawówki, nikt mnie specjalnie nie pilnował...

Chyba chciała mi ograniczyć stresu, rozczarowań, błędów, no ale bez tego się nigdy nie obejdzie, no i to jest wręcz potrzebne, bo to później w dorosłym życiu wychodzi, no bo zamiast skupić się na prawdziwym życiu, to ja się stresowałam strasznie zatelefonowaniem w jakieś sprawie do urzędu jakbym co najmniej do prezydenta dzwoniła, a tymczasem to przecież zwyczajna czynność...

nie martw się wszystko przed Toba a ty myslisz ze z tym wszystkim sie rodzimy? ja tez nie umialam gotowac ani prac do czasu.. kiedy rodzice pojechali na wakacje a ja mialam na glowie starszego brata kawalera, psa i dom i baa polubilam gotowanie a szczegolnie pieczenie a reszte sie nauczysz ja jak chodzilam do liceum to szukalam jakiejs pracy wiadomo w tym wieku to na zlecenie a pozniej mialam problem z matura i mialam rok z glowy bo byly pewne problemy wiec na rok poszlam na studioum i pracowalam pozniej w lo zdalam maturte i poszlam na studia tez sie boje zalatwiac niektore sprawy ale do wszystkiego trzeba dosrosnac ojj wyrobi ci sie jeszcze charakter :)

Mi to nawet nie chodzi o jakieś gotowanie, czy pranie o którym wspomniałam, bo mało kto tak na prawdę umie gotować w wieku 19 lat, to jak najbardziej idzie się nauczyć, tylko bardzo o taka umiejętność załatwiania swoich spraw bez udziału rodziców kiedy nie czujesz się skrępowana...

Zeby wyrobic dowod musialam isc z mama.Sama nie umiem nic zalatwic.Do lekarza umawia mnie tez mama.Czuje sie z tym dziwnie.Tak jakbym byla niepelnosprawna.A przeciez jestem zdrowa.Mam nadzieje,ze to kwestia czasu.A z tym warabianiem charakteru to chcialabym nabrac pewnosci siebie i takiego 'pazura' :)

Gwarantuję Wam, że to kwestia czasu, często wystarczy przestać mieszkać z rodzicami :). Tylko wiecie co zostaje właśnie czasem jakaś taka glupia blokada, że boję się gdzieś np. zadzwonić powiedzmy do jakiegoś urzędu, czasem chwytam za słuchawkę i dzwonię, tak naturalnie, jak być powinno, a czasem właśnie dopada mnie jakaś blokada.

I to jest takie niezrozumiałe, bo mimo że dużo już spraw załatwiłam sama, sprawnie i bez problemu, a nie każdy tak potrafi, to właśnie te blokady czasem mam, to coś takiego że jak bym podświadomie miała zakodowane, że sama nic dobrze nie załatwię i że mama musi mi pomóc...

i z czasem wszystkiego się nauczysz również załatwiania niektórych spraw byłam podobna... po pierwszym semestrze omal nie wybrali mnie na starosę

No właśnie mnie właśnie dużo studia i praca zmieniły, no i to że od dawna nie mieszkam z rodzicami.

:( na początku czułam się kompletnie zagubiona, bo ja też z tych nieporadnych i w dodatku nieśmiała jak diabli, ale jakoś daje radę , jak trzeba to potrafię się przełamać , tylko przed sekretariatem zawsze muszę parę razy odetchnąc zanim wjdę bo ta baba jest taka :( ale ogólnie wyszlo mi to starostowanie na dobre :)

Wszystko z czasem, jak zaczniesz chodzić do pracy, załatwiać, to będziesz to robić z palcem w dupie.

jak cie zycie kopnie w tylek to sie nauczysz :D pewnie jestes nieudolnym jedynakiem

z tymi studiami to sie zgadzam he he znam to dobrze :)) wiesz lepiej cos samemu zaltawic niz ktos za ciebie malby to robic bo czasem np ty bys chciala inaczej a ktos inaczej zalatwil ta sprawe nie ma co sie bac swiat nalezy do odwaznych ;)

Z tym, że to raz dwa pójdzie i się nauczysz, to niekoniecznie się zgodzę, chyba że jesteś tylko leniwa, a sama bez stresu też potrafisz sprawy załatwiać.

no tak ale jak się widzi jak inni zabierają się za niektóre rzeczy to nawet najbardziej wstydliwa osoba się wkurzy i stwierdzi, że sama się tym zajmie mnie jeszcze praca w wakacje nauczyła walczyć o swoje bo wtedy faktycznie trzeba wiedzieć co muszę a co nie i jakie mam prawa głowa do góry i więcej wiary w siebie i nauczysz się

Jeszcze zależy jakie studia, bo mi się udało kilka rzeczy tak pomysłowo rozegrać, że aż jestem z siebie dumna ;)

dzienne - fizyka naukowcy też potrafią być leniami

Ja mam już 27 lat i też się boję życia.