Głupia i beznadziejna...

Nie potrafię rozmawiać z ludźmi, w większym gronie osób czuję się kompletnie zaklopotana, jakbym się dusila. Mam wrażenie, że wszyscy lada moment mnie wyśmieją. Prawie nie wychodzę z pokoju, mimo że mieszkam w akademiku. Z nikim nie utrzymuję bliższych kontaktów, boję się jakiejkolwiek bliskosci, pozornie nic nie robi na mnie wrażenia - to jest jedyna rzecz, której się perfekcyjnie nauczyłam. Przezywam wszystko wewnątrz ze zdwojoną siłą. Jestem zupelnie nieodporna na krytykę, każde niepowodzenie przezywam bardzo dlugo, dopoki sobie na nowo wszystkiego "nie poustawiam", co i tak już jest pozniej naruszone i polamane. Do niczego się tez nie nadaję, mam sklonnosc do porownywania siebie z innymi, przy czym to zawsze siebie ustawiam na tej gorszej pozycji. A propos mojego nicku to jest normalnej budowy ciala, ale tgo jedyne co mi teraz wpadlo do glowy

Po części wiem co czujesz.Niestety to taka nasza własna broń , która siebie same zabijamy.Każdy Ci powie,zebyś wyszła do ludzi ale to nie jest łatwe.Najpierw trzeba poukładać sobie wszystko samemu w środku a potem otworzyć się na drugiego człowieka.Moze takie forum pomoże, jakaś osoba któa czuje podobnie jak Ty.Mi internetowe znajomości bardzo pomogły.Z czasem otworzysz się na ten prawdziwy a nie wirtualny świat. Poczujesz,że oddychasz pełną piersią a tamten okres będzie za Tobą.Nie wmawiaj sobie sama ,ze jesteś do niczego ani nie pozwol innym tego robić bo nikt nie ma prawa Nas tak osądzać - nawet My sami.