brak pasji

czemu nie ma we mnie wogole pasji radosci spontanicznosci ?? wszystkiego sie boje i wszytsko mnie przeraza wole spedzic popoludnie przed kompem niz gdzies wyjsc nie mam planu na siebie nie wiem co cche robic w zyciu koncze studia ktore mnie nie interesuja mało znajomych mam 22 lata

tak jakbym czytała o sobie...:) nie jestem sama, fajnie

od lat sie odchudzam i nie umiem schudnac zajadam smutki miałam ojca alkocholika ale po 10 roku mojego zycia odszedł nic mnie nie interesuje jestesm nudna i zamknieta w sobie ludzie mnie mecza ich towarzystwo itp

chociaż studiujesz, bo mi się nawet tego nie chce:) mam chłopaka, i tak się zastanawiam, kiedy się zorientuje że ja taka beznadziejna... no cóż, moja droga , chyba trzeba wybrać się do psychologa...

a i jeszcze dosc powaznie choruje :/ przewlekle

do psychologa he w zyciu nie ma mowy spotkałam po drodze wielu lekarzy i jestem nimi rozczarowana :/ nie stac mnie na prywatne wizyty a wiadomo jak to jest z panstwowymi zreszta nie umiałabym powiedziec co mi dolega bo potem stwierdziłabym zew zawracam mu głowe pierdołami;/

uuu to pomarudzimy razem ?? przestań, nigdy nie ma tak źle... ostatnio przeżyłam szok, bo obejrzałam na youtube filmik o facecie, który urodził się bez rąk i nóg i .... świetnie sobie radzi i jest pełen pasji i chęci do życia... zatem- może nie zwalaj na to że jesteś gruba, czy chora , bo to marne tłumaczenie

przegralyscie zycie

pokazałam wszystkie aspekty mojego zycia nie zwalam winy na nadwage itp po prostu dziwie sie sobie ze w tym wieku nie mam siły na nic:/ zmuszam sie do najprostrzych czynnosci nie mam chłopaka nic mnie nie cieszy wiem ze inni maja gorzej ale jakos nie potrafie sobie tego w pełni uzmysłowic za duzo mysle gdybam wciaz widze czarne chmury nie wiem czemu ma tak od dawna

Jesteś DDA (dorosłe dziecko alkoholika) - jak mój partner życiowy... On odżył jak go wysłałam na terapie DDA... Tam wypłynęło z niego całe to zło którego nasłuchał się w dzieciństwie. Polecam.

nic nie przegrałam jeszcze mam 22 lata dopiero własnie pisze o tym tutaj zeby jakos sobie pomoc nie wysyłajcie mnie do hospiciów itp byłam pracowałam tam nic mi nie lepiej;/

nie wiem czy moge to zwalac na DDA moj brat nie ma takich objawów jak ja jest szczesliwyi nie narzeka kurcze ostatnio zauwazyłam nawet ze boje sie ludzi ;/ powaznie jak słysze czyjes smiechy mysle ze to ze mnie:/

tutaj chcesz sobie pomoc ale smieszne przeciez tutaj siedza tylko ci co przegrali, zycie sami nieudacznicy

tak przeczytalam wszystkie swoje posty i wiecie co uznalam? jestem zalosna, uzalam sie nad soba, ktos mi cos doradza a ja mu pisze NIE WYSYŁAJCIE MNIE NIGDZIE BO MI NIC NIE POMAGA. W sumie mam pomysl, ide kupic zyletke i mocno pociagne nia po zylach, poleje sie krew i umre! To najlepsze rozwiazanie, jestem taka beznadziejna :} PS. Wcale nie uzalam sie nad soba!!! To wam sie tak wydaje!

Twój brat, a Ty to dwie inne osoby. Jedna osoba majaca ojca alkoholika staje sie DDA, a druga NIE bo ma kompletnie silna psychike... albo bardzo dobrze potrafi ukrywac swoj bol. Twoj brat to nie Ty... Ty mozesz faktycznie potrzebowac pomocy. Wiem co mowie bo pracowalam w takich osrodkach, Ci ludzie cierpia wewnatrz, nie potrafia okazywac radosci i uczuc... dopiero na takich spotkaniach DDA sie otwieraja, wylewaja z siebie wszystko... pozniej jest troche latwiej egzystowac...

pani bogusia robi sloiki

niezły podszyw;) spoko jak bede chcieli ratowac osobe ktora napisała powyzej ze cche sie ciac to namiarza toje IP głupia detko;/

mi tam wcale na tamten swiat sie nie spieszy a podszyw głupi

użalasz się nad sobą i to bardzo. Jestem pewna , że w kontaktach bezpośrednich też jesteś maruda. Lato się skonczyło, popatrz, jaka brzydka pogada- tak pewnie powiesz jak spojrzysz przez okno. w sumie, rozumiem Cie, bo po części też taka jestem i też boje się ludzi. Są dni w których udaje mi się to zwalczyć, a są dni w którcyh przegrywam i nie jestem w stanie wyjść do sklepu. współczuję Ci, bo wiem jaki to ból, i wiem też że życ tak na dłużśzą mete się po porostu nie da