Jak się uwolnić od patologicznej rodziny

Nie daje już rady, mimo że mam 24 lata nie radze sobie z tą sytuacją. Non stop jestem wyzywana, mimo iż praktycznie jestem całe dnie poza domem. Dziś np przyjechałam do domu z pracy spytałam się ojca czy bedzie jutro na mieście, a on do mnie wypierdalaj! Matka tak samo, nie daje rady

i poszukaj jakiejś grupy wsparcia dla osób molestowanych psychicznie

to nie jest takie łatwe niestety, najgorsze jest to że to jak mnie traktują spowodowało że mam ogromnie problemy w życiu, nie umię związać sie z żadnym mężczyzną bo z góry zakładam że będzie traktował mnie jak ojciec..a z drugiej strony bardzo bym chciała być kochana, strasznie mi ciężko że mnie tak traktują

jest latwe jak sie chce to mozna wszystko.Moja kolezanka wyprowadzila sie z patogicznego domu jak tylko skonczyla osiemnascie lat:)Nie bylo latwo ale dala rade.Dzis jest kierowniczka sieci sklepow we Wroclawiu ma 23 lata i swiety spokoj.Ja tez sie wyprowadzilam w wieku 21 lat.Od rodziny dziela mnie dwie godziny samolotem i jestem szczesliwa.Nie uzalaj sie nad soba tylko wez sprawy w swoje rece.Nic nikomu latwo nie przychodzi!

u mnie jest taka sytuacja że ja się niestety wprowadziłam ponownie, w sumie tylko na chwilę, zanim stanę na własne nogi, ale nie znisosę już tego upokorzenia :(

przy okazji jestem DDA moj brat to narkoman(na szczescie nie praktykujacy obecnie).Moja matka to wariatka,a moj ojciec mnie olal dawno temu.Moj ojczym jest alkocholikiem do tego agresywnym.Wiele nieprzespanych nocy mam za soba w domu rodzinnych,strach,upokorzenie,bol i nienawisc.I sie nie poddaje.Bycie taka jak ja czy Ty to nie koniec swiata.To wyzwanie.Tylko silny da rade i nie pozwoli na pomiatanie soba.Nie da sie uwolnic od patologicznego domu ciagle w nim tkwiac i narzekajac.Idz na terapie.Jesli w twoim domu jest alkochol to jestes DDA,a jesli nie to jestes z rodziny dysfunkcyjnej.Terapie sa w kazdym miejscu za darmo wiec ich poszukaj jesli chcesz cos zmienic w swoim zyciu i sie wyprowadz.To jest trudne ale nie niemozliwe.

poszukaj jakiegos pokoju i sie wynies.Kolezanka rok mieszkala w ruderze i jeszcze za nia placila.Co prawda nie duzo ale mieszkanie bylo jak z horroru.Ale sie oplacilo dzis ma wszystko gdzies i jest szczesliwa.twoj los w twoich rekach.Takie gadanie dopoki sama nie stane na wlasnych nogach...moze nigdy nie staniesz.Trzeba byc silnym,bo cie w tej dzungli wszyscy rozszarpia.Tymbardziej,ze masz 24 lata!jeszcze nie stanelas na wlasne nogi to kiedy sie ogarniesz??Jak ci stuknie trzydziestka??Jak tylko sie od nich uwolnisz juz poczujesz ulge psychiczna i wszystko bedzie latwiejsze niz z nimi.Uwierz w siebie i sie nie uzalaj nad soba.Postaw sobie jakies cele juz najwyzszy czas!I je osiagaj.Powoli ale skutecznie!

Black and gold dziekuje ci bardzo, jestem z rodziny dysfunkcyjnej, ojcic pil ale przesl dawno temu. Teraz jest tylko agresja, upokorzenie, wyzywyanie, awantury, czasem bijatyki. Pratkycznie obwiniaja mnie za wszystko. Najgorsze jest to ze pozniej zwalaja wine na mnie ze to ja ich zle traktuje, co jest absolutna nie prawda, potrafia tak odwrocic kota ogonem (kazde z osobna, bo ze soba tez nie zyja w zgodzie) ze pozniej ja mam tak ogromne wyrzuty sumienia z ktorymi nie umie sobie poradzic, chce tylko by mnie kochali :(

psychicznie nigdy sie nie uwolnisz taka jest prawda. Jezeli jestes silna to mozesz byc w stanie znalezc prace ale musisz uwazac zeby tam sie za bardzo nie zwierzać na temat twojej przeszlosci lub zycia prywatnego bo wtedy bedzie wykozystywanie i mobbing, ktorego oczywiscie nie bedziesz w stanie udowodnic bo przylepia ci latke "potwora z patologicznej rodzinki". Wazne ze znajdziesz sobie kogos bliskiego kto ci pomoze w najgorszej sytuacji i jakiegos moze psychologa ale to i tak nic nie da skoro problem jest to trzeba od niego najpierw uciec i zmienic otoczenie.

hej ja tez mam 24 lata i codziennie płacze, przezywam pieklo w domu nie mam rodzenstwa ani nikogo blieskiego- przyjaciel chlopak, wiec chyba najlepiiej jak sie wyniose tym bardziej ze chyba finansowo bym podołała - mam prace, czytając ten wątek widze że czekać na lepsze jutro nie ma co ani na czas gdy stane na tzw wlasne nogi.. bo moge nigdy nie wyjsc z tego błota (domu) jak sie nie wyprowadze..

i jeszcze sie nie nauczylas ze z idiota sie nie dyskutuje bo najpierw cie sciagnie do swojego poziomu a potem pokona doswiadczeniem? to moze pora?

Black and gold - Wcale nie takie łatwe. Ja się wyprowadziłam, ale nie mogę znaleźć pracy, bo mam ograniczenia zdrowotne. Chociaż mam wykształcenie, doświadczenie zawodowe i chęci.

Badz silna i czym prędzej stamtąd uciekaj, bo nic dobrego Cie tam nie czeka. Najtrudniej wykonać pierwszy krok.

Po prostu sie wyprowadz i nie mysl tak o facetach bo to oznacza,ze jestes tak glupia jak Twoi rodzice a nie jestes prawda? Choc nie rozumiem dlaczego mimo,ze juz dosc stara jestes to z nimi mieszkasz? Szanuj sie bo jak Ty nie bedziesz to nikt nie bedzie