Problem

A wiec wygląda to tak : Mam 15 lat , trochę pryszczy ;) no i te jebane odstające zęby ;/ Jakoś z tym żyję, no ale jestem taki zamknięty w sobie, ponieważ nie lubię się uśmiechać w towarzystwie i jestem takim raczej samotnikiem. Byłem u ortodonty który dał mi jasno do zrozumienia , że mogę mieć aparat stały ale jest 99.9 % szansy na to ze po prostu te zęby stracę, ponieważ nie wytrzymają one siły nacisku aparatu gdyż są bardzo słabe, mam to po mamie która też cierpi na ten sam problem co ja ;/ No i kiedyś to nie było dla mnie różnicą czy mam proste czy odstające zęby , ponieważ jak już napisałem wyżej byłem zamknięty w sobie. Teraz około tygodnia temu poznałem fajna dziewczynę - po prostu według mnie jest idealna bardzo mi się podoba. Często pisze z nią na GG lecz w prawdziwym życiu jakoś boję się z nią porozmawiać prosto w oczy , a nie tylko: -Cześć -Cześć Wstydzę się tej swojej wady wrodzonej ;/ Tak o tym myślałem i doszedłem do wniosku, iż są dwie opcje: Albo idę na fale no i dostaje kosza ;/ Albo daje se spokój no i żyję dalej jak by jej nie było? Co robić ?

widzę , że masz fajny charakter i myślę, że uroda nie jest najwazniejsza w życiu. Najważniejsze jest to, aby się dogadywać. Uwierz w siebie i działaj :)

Załatwiaj ten aparat i niech się dzieje co chce. Po drugie, spodziewaj się kichy z tą laską, chyba, że to wyjątkowa dziewczyna. Ale po pierwsze - leczenie, a będzie dobrze.

no i tak wasze wypowiedzi dały mi jasno do zrozumienia ze trzeba iść na żywioł - napisałem do niej jasno i wyraźnie czy mogę liczyć na coś więcej odpowiedziała nie a więc nie ma co ściemniać - jestem brzydki , mam odstające zęby - ale za to jestem sobą i takie życie jeden ma lepiej drugi ma gorzej - Jak to mówi mój dziadek : "Olej ją , kiedy indziej się trafi " żyję zgodnie z tą ideą. Co do mojej wady wrodzonej porozmawiam z mamą o tym problemie jak wróci od koleżanki ;) Dziękuje, teraz pozostała mi już moja kochana nauka ;)