pomocy

mam mały problem. Jestem na pierwszym roku studiów, mam 20 lat, wkrótce 21. od półtorej roku mam chłopaka, bardzo się kochamy, dobrze dogadujemy, po ukonczeniu studiów chcemy zamieszkac razem. Moi rodzice znają go dobrze, jego rodziców i mysle, ze bardzo go lubią. Jednak wczoraj wyniknęła niemiła sytuacja. Ogladalismy film w moim pokoju z Tomkiem, lezelismy na lozku. Film sie skonczyl, ja zasnęłam nawet nie wiem kiedy. Swiatło było zgaszone, drzwi do pokoju otwarte. Korytarzem szła mama i zaczela rzucac teksty w stylu 'jak mi nie wstyd' ze 'za grosz zasad nie mam' i , że to już jest bezczelnosc. Po powrocie mamy do domu zaczelo się. Jestem wg niej bezwstydnicą, jesli chce sie tak zachowywac to nie w jej domu, jestem na jej utrzymaniu wiec mam sie zachowywac. Na co ojciec dodał, ze swoim zachowaniem ranie ich uczucia. Po dluzszej rozmowie uslyszalam, ze wg nich wolno 'tak sie zachowywac', gdy jest sie juz zdolnym do utrzymania sie i ze w ich domu nie wolno mi bedzie spac z chlopakiem bez slubu, chocbym miala 30lat, a poza tym jest moj mlodszy brat(11at) ktory widzi jak sie zachowuje. Zastanawiam sie co robić, zalezy mi na skonczeniu studiów, Tomek, jest na 3 roku, jest bardzo pracowity ale o wynajeciu razem mieszkania nie ma mowy... Szanuje rodziców, ich zasady, nie jestem 'puszczalska' ale chce tez miec troche wlasnej prywatnosci, mozliwosci do rozwiazywania spraw intymnych po swojemu... Poradzcie jak z tego wybrnąć...

nie dziw się rodzicom, może boją sie poprostu że skomplikujesz sobie życie, tak wiem to twoje życie, ale jak sama mówisz chcesz skończyć studia, pozatym niektórzy ludzie są staroświeccy i nic na to nie poradzisz, (moja siostra jak brała ślub, to jeszcze miesiąc przed nim, mama miała obiekcje co do wspólnego spania), może jakos z nimi spokojnie porozmawiaj że szanujesz ich uczucia, ale ty też je masz i nie przykrość ci sprawia ich zachowanie