Poradźcie proszę.

Posłuchajcie. Jestem z facetem od 6 lat, znamy się od jakichs 8. Do jakiegos mniej więcej 5 roku bycia razem było cudownie, czułam ze to ten, ael teraz coś zaczeło się psuć. On mam problemy w rodzinie. Ma młodszego brata który strasznie "daje w dupę" jeżeli można tak powiedzieć. Odkad zaczely sie problemy z nim to u nas tez jest o wiele gorzej. Czuje ze gdyby mial poswiecic nasz zwiazek i cale zycie zajmowac i troszczyc sie bratem zrobuilby to. Dodam że ma tylko mamę i tego brata, poniewaz jego ojciec odszedł od mamy. Ta sytuacja trwa juz bardzo dl;ugo. Wszyscy w około biora śluby są szczesliwi a ja. Niewiem co mam robić, czy powinnam z nim dalej być. Od jakieos roku czasu czuję, że jestem dla niego mniej waznea a poza tym juz niejednokrtotnie w naszym zwiazku bylo tak ze on mnie zostawiam, moze zdarzylo sie to z 3 razy. Płakałam. Niewiedzialam co ze soba zrobic. Czesto tez jest tak ze przez jego codzienne zachowanie placze bo jest mi tak przykro kiedy jest niemily. Jednak jak juz sa przyjemne momenty to jest naprawde fantastycznie. Niewiem co mam robić. Mam 23 lata i jestem poprostu skołowana. Nigdy wczesniej nie myslalam o zerwaniu bo z mojej strony nie byloby to mozliwe tak go kochalam, teraz tez kocham ale w mojej glowie pojawilo sie to rozwiazanie. Czasem mam wrazenie ze powstrzymuje mnie od tego tyl strach przed samotnoscia lub fakt ze gdybym zobaczylo go z inna umarłabym ... co poradzicie ?

ustosunkuje sie tylko do problemu samotnosci.Jak kobieta lat 23 moze bac sie samotnosci.Przeciez, gdyby tak bylo,ze juz nie masz szans na s potkanie drugiej polowki, to co mialbyby powiedziec kobiety po 40-np.A one tez sobie ukladaja zycie i sa w szczesliwych zwiazkach.23-lata to tak malutko.Dopiero wstepujesz w zycie, moze te 6 lat jest bardziej przywiazaniem niz miloscia.Bardziej boisz sie przerwac wiez przywiazania, niz leku samotnosci.Niezaleznie jakie kroki podejmiesz -spojrz optymistycznie w przyszlosc.A 23 lata to cudowny wiek na wszystko.Doslownie na wszystko.