chora dusza.chore życie.

nie wiem jak to opisać.... jest mi tak bardzo źle ...ciężko... mam w sobie uczucie dziwne... czesto czuje sie jakby cos rozrywalo mnie w srodku...chcialamabym krzyczec i wyc . mam prace, dziecko, studia.... wieczorami uciekam w alkohol... drink na sen... wmawiam sobie ,ze to mi pomoze...ze mnie uleczy :(

pojde dam na msze za Ciebie - mam nadzieje ze polepszy sie :P

może warto coś z tym zrobić i pomóc sobie,nie wiem czy forum to miejsce,które przyniesie Ci odpowiedź ,jak rozwiązać Twój problem

a ile masz lat ? , jesteś sama po rozwodzie ?

mam 24 lata. nie jestem rozwodka ale z ojcem dziecka tez nie jestem :( jest mi ciezko. cala moja pensja idzie na studia i dziecko. ciuchy kupuje na allegro albo w lumpeksie.... :( wogole wydaje mi sie ze nic nie ma sensu. nie mam sily

ewentualnie skorzystaj z telefonu zaufania,tam wysłucha Cię żywy człowiek i może podpowie ,w jakim kierunku iść

wiem na pewno , że nie możesz pić na noc, bo to nie tylko cie dołuje dodatkowo, ale też obniża odporność na niepowodzenia i stresy. To cię nie uspokoi a raczej pogłębi twój ból i smutek

najgorsze jest to ,ze mam w zyciu taki balagan :(

dlaczego twoja dusza choruje ? co cie tak zabolalo ?

Musisz wytrwać czas gdy samopoczucie wrogiem się staje. Zaciśnij zęby i nie popuszczaj, wspinaj się w górę choć coraz to nowe głazy na naszej drodze się toczą. Każdy z nas w większym lub mniejszym stopniu zmaga się z życiem i samym sobą, więc nie będąc wyjątkiem nie daj życiu wygrać walkowerem. I pamiętaj choć to wydaje się nierealnym snem że nie zawsze tak musi być, nie znalazłaś się w osobistym piekle i podążając do przodu trafisz na podatny grunt który ulży twojej duszy, ciału i sercu. A jeśli upadniesz to powstań... my ludzie iść musimy bo kto nie kroczy ten nie istnieje. Wiem ze to okrutne blablabla ale inaczej nie potrafię cię pocieszyć.