zycie traci sens....

Jestem na III roku studiów, które z pasji przerodziły się już jakiś czas temu w piekło. Nic z moich ideałów a propos tego kierunku nie zostało, tylko same rozczarowania... Teraz czas sesji... Trafiłam na wykładowców z wysokim mniemaniem, uważających studentów za bandę idiotów. Kilkadziesiąt osób na roku ma problem... Roczniki starsze często niedopuszczone były masowo do obrony przez pewnych doktorków... Żal.pl... Ja oblałam egzamin inny wczoraj... Mam do zaliczenia ćwiczenia u świra... Do tej pory zero problemów, przechodziłam z roku na rok w terminach.. Teraz czuję sie oszukana, czuję, że ktoś/coś podciął mi skrzydła, że to wszystko moja wina, że to porażka... Z drugiej strony wiem, ze studia to nie koniec świata, że po wakacjach wychodzę za mąż , będę mieć swoją rodzinę nową, jestem dzięki Bogu zdrowa.... Ale te studia nie dają mi spokoju... Chce mi się wyć do księżyca..

większych problemów nie masz?

Dzięki Bogu nie. Ale dla mnie, kogoś po kim wiecznie rodzina jeździła, od kogo wymagało się wiecznie perfekcji i egzekwowało w sposób bezwzględny, dla kogoś, kto musi radzić sobie sam w życiu, bo rodzice wolą troszczyć się o pierworodne dziecko, a nie o mnie, porażka na studiach jest porażką życiową.

To nie jesteś jedyna. Ja też bardzo przeżywam swoje porażki na studiach, bo jestem wybita z rytmu. Kocham to, co studiuję, ale miałam ostatnio dużo problemów osobistych, które sprawiły, że nie byłam w stanie skupić się na niczym innym.Teraz tego żałuję, bo podobnie jak ty, uważam porażki na studiach za klęski życiowe. Wierzę w idealy, moc nauki, ale przyznaję, że dużo rzeczy mnie rozczarowało. Muszę jednak wziąć się za poprawki, bo studia to jedno z niewielu rzeczy, które jeszcze mam.

A co studiujesz ?