zbiłam męża.

Wreszcie sie przeciwstawiłam mu. Tyle lat cierpienia, milczenia,zniszczonej psychiki i wreszcie chyba mu pokazałam , ze to co dobre to szybko sie konczy.Teraz wiem , ze w sobie mam jakas siłe i staram sie ja wykorzystac przeciwko niemu za wszystkie lata cierpienia. przez niego byłam nikiim, zwykłym zerem i kurwa. mam nadzieje ze sie to zmieni.

gratuluję

Oby do 28 lutego, bedzie koniec ferii i takich topicow. 0/10 :D

BRAWO!!!!!

:(

ZBITY MĄŻ dobrze ci tak draniu! :D

popieram! Moj gdyby nie mial prawie 2 metry wzrostu iponad 100kg wagi tez by oberwal:) Ze swoim 160cm i 50kg coz mam poczac?

no przecież kobieto! nie gołymi rękami:P:P:P wałka i patelni w domu nie masz?! :D:D:D

MÓJ DOPROWADZIŁ MNIE PO PROSTU DO NIEOPISANEJ FURII I DLATEGO STRACIŁAM PANOWANIE NAD SOBĄ.

nie jestem z tego zadowolona ani dumna, przeciwnie mam wyrzuty sumienia bo pewnie dzis znow przyjdzie nawalony i bedziemy sie kłocić tym bardziej ze za to jak mi zepsuł zabawe w sobote swoim zachowaniem odpłaciłam mu pieknym za nadobne nie tylko biciem.

odejdz od niego , po co się męczysz z gadem.

zrobiłabym to już dawno ale płace za głupote, za to że robiłam toi co on chce i muszę ponieść konsekwencje.Mamy 2 dzieci, liczne kredyty mieszkamy u teścia.Mam swój plan na życie i wiem , ze kiedyś bedzie tak jak ja chce.Wiem , ze bede szcześliwa.I wiem ze mam dzieci które kocham.tylko potrzebuje troche czasu.tylko tego mi trzeba...

no to duuuużo siły ci życzę. mam nadzieję ,że chociaż teść w porządku.

przezyłam 7 lat w tym piekle, bez jakiejkolwiek pomocy i wiem ze przezyje jeszcze pare, przynajmniej dopuki, doputy dzieci beda starsze i samodzielne.syn ma 7 lat córka niecałe 2.Mam 29 lat, kochane dzieci i marzenia które chce zrealizować i wiem , ze dotrwam do tego.Ze najpierw bede szczesliwa choby sama bo juz pewnie nikomu nie zaufam.Iwiem ze moge to osiagnac.Jak juz postawiłam sie mojemu mezowi to nic mi nie przeszkodzi w realizacji moich marzeń:)

tak trzymać! :)

zazdroszczę..

no nieżle, do czego to doszło!!!

a ja przeczytałam przez pomyłkę "zabiłam" i otworzyłam temat bo uwielbiam makabryczne historie.......a tu tylko mordobicie...zawiodłam się

ja też zbiłam męża...dumna nie jestem i teraz wiem, ze jestem od niego słabsza...ale co moje, to moje...heh...jestem cierpliwa do bólu, ale kiedy już wybuchnę, to nie ręczę za siebie...paradoks...oni nas potrafią tak skrzywdzić, że słów brak i doprowadzają do dzikiej furii....jakby nie było, nam kobieto jest dużo dalej do przemocy fizycznej...zatem. jak ON musi nas wk..., żebyśmy chciały pobić i jeszcze to robimy?...sadzę jednak, ze bardziej krzywdzimy siebie psychicznie, niż JEGO fizycznie...

włśnie, powód do dumy to niejest, nadal nam sie nie układa.Walnęłbym tym wszystkim i poszła w pi.du....:(