Zycie mi sie nie udalo

W sumie temat jak inny ale musze wylac swoje zale. Mam 24 lata i jestem w czarnej d*pie. Mam surowa mame i juz od najmlodszych lat kierowala moim zyciem. Nie robila tego w sposob oficjalny tylko bardziej w formie terroru. Dlatego teraz w doroslym zyciu jestem ciepla klucha. Nie mam nawet prawo jazdy, bo mam chodzi i jeczy ze zaraz sie zabije jak siade za kierownica. Od najmlodszych lat mnie kontrolowala, zawsze zazucala cos co nigdy nie bylo prawda, ze pije - nigdy nie pilam, ze pale - nigdy nawet nie mialam fajki w ustach, ze cpam - absolutnie nie. Jak chcialam gdzies wyjsc odstawiala taki cyrk ze wkoncu rezygnowalam, potracilam kolezanki przez to bo zawsze odmawialam. Nie wiem jak wyplatac sie z tego. Teraz mma tyle lat ile mam i chodziaz matka troche zluzowala to jak i tak boje sie podejmowac wlasnych dezycji bo boje sie jej narazic oraz "kary" Boje sie ze znow wpadnie w nerwice. Zrobila mi poniekad wode z mozgu bo jednego dnia przychodzi i mowi dlaczego nie pojdziesz na zadna impreze, a na drugi jak sie zbieram to zaczyna "teatr" tak ze odechciewa mi sie isc. Nie wiem jak sie z tego wyplatac :/ Patrze na mlodsze sasiadki, i az zazdroszcze a ja kiedy powinnam juz byc daleko w przodzie to sie raczej cofam :/

wiem ze troche sie rozpisalam ale moze ktos ma podobnie?

Dlaczeo zrzucasz wine na matke?? kazdy odpowiada sam za siebie!! To Ty sama sie tak "zalatwilas"!! I najwyzszy czas abys zaczela za siebie odpowiadac wziela SWOJE ZYCIE W SWOJE RECE !! I wiedz: SWIAT JEST TYM CZYM MYSLISZ ZE JEST I MOC POCHODZI Z WNETRZA. Zastanow sie nad tym i gdy zrozumiesz i zmienisz patrzenie i rozumienie swojego zycia odkryjesz ze swiat jest cudowny a Tobie chce sie zyc !!!

No i matki też nie żyją wiecznie

czy wy rozumiecie pojecie terroru psychologicznego? Jak widac nie bardzo, bo nigdy tak nie mieliscie

danu ty nie masz racji nasz charakter i zachowanie z nieba nie spada!!! w tym jacy jestesmy lub jacy bedziemy duzo wplyw ma srodowisko a najblizszym naszym srodowiskiem jest rodzina!

Ja mam taką babcię. I też jestem niezaradna, całe życie taka towarzyska sierotka. Ale... Ty chcesz coś zmienić, czy tylko sie pożalić jak masz źle? Bo jak chcesz coś zmienić to szukaj szybko pracy i wynoś się jak najdalej z domu! Bo wierz mi, to jedyny ratunek dla Ciebie. Inaczej nie zaczniesz żyć. Życzę mądrych przemyśleń i decyzji. Dodam jeszcze tylko, że wierz mi tracisz w takim domu, w takiej chorej atmosferze bardzo dużo. W sumie to - tego nawet życiem cieżko nazywać. Pozdrawiam.

Ameryka Póki żyjemy zawsze jest czas na to, żeby jeszcze coś zmienić.

Ojj jakaś Ty biedna ... ale nie rozpamiętuj przeszłości! Trudno, stało się, Twoja mama napewno robiła to wszystko z miłości, była to miłość bardzo zaborcza. Ale koniec z tym. Jesteś już dorosłą kobietą - masz w końcu 24 lata! Wyrwij się spod jej "parasola". Postaw sprawę jasno, porozmawiaj z nią. Przeczytaj krótki rozdział Grocholi z książki "Upoważnienie do szczęścia". Rozdział pt"Kelner". Tam opisana jest troszkę podobna historia. Rozmowa kochana, rozmowa i bunt z Twojej strony. Teraz jest na to czas!! POWODZENIA!!

Dziekuje za zrozumienie