duma

Zastanawiam się dlaczego tak jest, że mimo tego iż ludzie się kochają to nie są ze sobą z powodu swojej dumy. Dlaczego tak ciężko się jest przyznać do błędu, poprosić o wybaczenie i znowu być razem? Każde z nich czeka na ruch tej drugiej osoby bo oboje myślą, że jak zrobią ten pierwszy krok to w jakimś sensie przegrają, pokarzą swoją słabość. I co z tego, że mogą być szczęśliwi jak lepiej udawać obojętność i niedostępność, na każdym kroku pokazywać jak mało ich druga osoba obchodzi a tak na prawdę żyć nadzieją że kiedyś może coś się zmieni, tylko niby jak skoro odpychają się wzajemnie tak dla zasady, żeby nie pokazać po sobie swoich uczuć i ciągle się ranią. Nie mogę tego zrozumieć jak można być aż tak dumnym żeby nie przyznać się do miłości? I chyba jestem głupia bo robię coś czego nie rozumie.

Zrozum...to tylko głupota i egoizm. Jeśli duma przesłania komus zwiazek i uczucia, to jest debilem

bo myslisz, ze on nie odzywa sie z powodu dumy, a on ma cie po prostu w dupie. ty, naiwna mozesz to sobie i duma tlumaczyc. wczuj sie, co tak naprawde on moze myslec o tobie :P

odzywa sie do mnie raz na jakiś czas, czasami sie spotykamy przypadkiem, i wiem że mu na mnie zależy ale on mi tego nie powie tak samo jak ja jemu, byliśmy razem ponad rok, potem on mnie zostawil dla innej i po 2 miesiącach chciał wrocic i wtedy ja go odtracilam, chcialam żeby poczuł to co ja jak mnie zostawił, i mimo że chciałabym z nim byc to mu nie mogę wybaczyć

no to mylisz pojecia. Konie zaufania czy zdrada to zamyka temat i nie ma tu mowy o dumie