A mnie jest smutno

Mam 34 lata, jestem sama. Siedzę właśnie w wynajmowanym mieszkaniu, piję wino. Prawie każdy wieczór tak wygląda... Pracuję w korporacji, w największej firmie w tej branż w Polsce, lubię swoją pracę, ale poza nią nie mam nic. Nie mam dla kogo żyć.

żyj dla siebie ;)

przynajmniej masz pracę którą lubisz

Mnie tez jest smutno, wypij za mnie lampke

:(

zdechniesz w tej korporacji ze szczurami które tylko biegają tam i z powrotem, zajmij się czymś co w ogóle nie wiąże się z robotą

pracy juz nie mam... Przykre, okazuje sie, ze wydajesz sie byc dobrym pracownikiem, jestes niezastapiony... az do czasu przyjscia znajomego szefa :( na twoje miejsce... teraz poszukuje nowej, ciagle otrzymuje oferty wolontariatu, uczestnictwa w jakichs konkursach (typu: popracuj dla nas 2 tygodnie za darmo, potem pol roku na umowe zlecenie, pozniej za najnizsza krajowa, a w blizej niesprecyzowanej przyszlosci masz szanse na swietlana kariere) niewazne, ze mam wyzsze wyksztalcenie, kilka lat doswiadczenia, chec do pracy, ze jestem mila, rzetelna, uczciwa... a z facetami tez mi sie nie uklada, nie przejmuj sie. Notorycznie przyciagam do siebie egzemplarze, za ktore musze myslec, a ktore na koniec i tak kopia mnie w dupe, zamiast zdobyc sie na odrobine szczerosci

A dzis juz jest jakas kulminacja, bo ile mozna walczyc z losem? Nie mam juz sil. Zazdroszcze ty, ktorym przypadkiem cos wychodzi, ja o wszystko musze walczyc, a i tak wsio o kant dupy potluc (przepraszam Kant Dupy :D)