nienormalna osobowość

Mam pewien problem.. ze sobą i nie wiem co o tym myślec. Otóż opiszę swoją historię- w tym roku zaczęłam studia- nowi ludzi okazali się bardzo fajni. W mojej grupie jest więcej chłopaków, z którymi praktycznie spędzam więcej czasu niż z dziewczynami. I... jeden wpadł mi w oko, a drugiemu się podobam, a raczej podobałam. Muszę przyznać, że czerpałam z tego uwielbienia wielką radość- chłopak ciągle się we mnie wpatrywał, chciał ze mną rozmawiać i siedzieć obok mnie na wykładach. Chłopak bardzo fajny, aczkolwiek zupełnie nie w moim typie. Czasami mnie już wkurzał, że tak się do mnie doczepiał, ale ciągle miałam satysfakcję, że mu się podobam, a on nie może mnie mieć. Ostatnio jednak wszystko się zmieniło- teraz okazuje więcej sympatii mojej koleżance, nie mnie. Poza tym ma dziewczynę, jego "natręctwo" wobec mnie nagle prysło. Zato ten drugi chłopak okazuje mi jakby więcej zainteresowania, chociaż nic nie wskazuje na to, że będzie blisko. I tutaj jest mój problem- czuję się chora, że przestałam być adorowana, źle śpię, mało jem, czuję, że popadam w depresję. Zdaje sobie sprawę, jaką suką jestem, jak egoistyczna ze mnie osoba. Jednocześnie nadal chcę, aby drugi kolega coś do mnie poczuł. Co mam ze sobą zrobić, jak się zmienić?

napij sie kawy

Urzekla mnie twoja historia.

a co studiujesz bo chyba nie psychologie?/ ahahahahah :D:D:D żarcik

ty tępa suko .... masz coś z głową .. wy baby to jesteście popierdolone .. zawsze musicie byc najlepsze Xd poracha w chuj

kobiety to ku*wy

Ale kultura na tym forum... Nie ma co...

co za beznadziejni ludzie, nikt nie poradzi, a będą się wyżywać, parchy jedne :P tak, jestem suką i dobrze mi z tym, z głową też coś mam, nie od dziś to wiem...