....???!!!!!----->;-)

noc zapada! a oto wszystko co snem kamiennym spało, budzi się , z mroku snu do mroku nocy. gdy jasny dzień spowijał świat sen trzymał ich swymi ramiony, a oto noc w swej garści trzyma świat i budzi ich do życia. i kłębią się jak dusze swe , co po ciemnościach snu idą przez świat , przez mrok duszy swych!

co sądzicie o wierszu?????

twe wiersze sa piekne tak ze mi sie chce srac nic tylko srac srac srac

o dziękuję za opinię

dwunastu braci, wierząc w sny zbadało mur od marzeń strony a poza murem płakał głos dziewczęcy glos zaprzepaszczony

Mi się podoba, kojarzy mi się z musicalem "Taniec wampirów" :P

I pokochali głosu dźwięk I chętny domysł o Dziewczynie, I zgadywali kształty ust Po tym, jak śpiew od żalu ginie...

czeka jakie to piękne... masz coś jeszcze?

Mówili o niej: "Łka, więc jest!" I nic innego nie mówili, I przeżegnali cały świat I świat zadumał się w tej chwili...

napisałaś jednocześnie, nawet nie zdążyłam przeczytać... to jest przepiękne, masz ogromny talent proszę, napisz coś jeszcze

Porwali młoty w twardą dłoń I jęli w mury tłuc z łoskotem! I nie wiedziała ślepa noc, Kto jest człowiekiem, a kto młotem?

a, to Leśmian ale wstyd, haha

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, Nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" - Tak, waląc w mur, dwunasty brat Do jedenastu innych rzecze.

Ale daremny był ich trud, Daremny ramion sprzęg i usił! Oddali ciała swe na strwon Owemu snowi, co ich kusił!

Łamią się piersi, trzeszczy kość Próchnieją dłonie, twarze bledną... I wszyscy w jednym zmarli dniu I noc wieczystą mieli jedną!

Lecz cienie zmarłych - Boże mój! Nie wypuściły młotów z dłoni! I tylko inny płynie czas I tylko młot inaczej dzwoni...

dziękuję, że pokazałaś mi ten wiersz

I dzwoni w przód! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem! I nie wiedziała ślepa noc, Kto tu jest cieniem, a kto młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, Nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" - Tak, waląc w mur, dwunasty cień Do jedenastu innych rzecze. ---------------- Też go uwielbiam :)

Lecz cieniom zbrakło nagle sił, A cień się mrokom nie opiera! I powymarły jeszcze raz, Bo nigdy dość się nie umiera...

I nigdy dość, i nigdy tak, Jak pragnie tego ów, co kona!... I znikła treść - i zginął ślad I powieść o nich już skończona!

Lecz dzielne młoty - Boże mój Mdłej nie poddały się żałobie! I same przez się biły w mur, Huczały śpiżem same w sobie!

Huczały w mrok, huczały w blask I ociekały ludzkim potem! I nie wiedziała ślepa noc, Czym bywa młot, gdy nie jest młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, Nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" - Tak, waląc w mur, dwunasty młot Do jedenastu innych rzecze.

I runął mur, tysiącem ech Wstrząsając wzgórza i doliny! Lecz poza murem - nic i nic! Ni żywej duszy, ni Dziewczyny!

Niczyich oczu ani ust! I niczyjego w kwiatach losu! Bo to był głos i tylko - głos, I nic nie było oprócz głosu!

wspaniały, naprawdę

Nic - tylko płacz i żal i mrok I niewiadomość i zatrata! Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?

Wobec kłamliwych jawnie snów, Wobec zmarniałych w nicość cudów, Potężne młoty legły w rząd, Na znak spełnionych godnie trudów.

mój mężczyzna mój kochany gniecie fuja u bramy wyszłam tu rozradowana będę gniotła mu do rana