Głupia sytuacja..

Jestem ze swoim chłopakiem prawie rok. Studiujemy w jednym mieście. Od samego początku nie mogliśmy bez siebie żyć.. Wakacje, które spędziliśmy w większości oddzielnie były męczarnią. Tydzień przed moim przyjazdem do miasta, w którym studiujemy bardzo się rozchorowałam. A on o 3 w nocy po prostu wsiadł w samochód i do mnie przyjechał.. A mieszkamy naprawdę daleko od siebie. Odkąd zaczął się rok akademicki widujemy się codziennie. Na początku były wspólne obiady, przyjeżdżał do mnie , ja do niego. Później zaczęliśmy u siebie sypiać. I tak jest do dziś. Wszystko robimy razem. Uczymy się, gotujemy, sprzątamy. Kiedy nie widzę Go jeden dzień to naprawdę bardzo odczuwam jego brak. Ja mieszkam z jedną dziewczyną. mamy oddzielne pokoje. Do niej praktycznie co piątek przyjeżdża chłopak na cały weekend , ale sytuacja jest trochę niezręczna bo mój chłopak czasem jest u mnie o wiele częściej.. Mojej współlokatorce to nie przeszkadza, bo rozmawiałam już z nią o tym parę razy. Ale nigdy nie wiadomo co sobie myśli w głębi duszy. Jeśli śpimy u siebie, to myjemy się zazwyczaj i tak we własnych mieszkaniach, żeby nie obciążać dodatkowymi wydatkami. Także jedyny dodatkowy koszt to może być gaz :P Gotuje dla niego i dla siebie, więcej jedzenia= dłuższe gotowanie;p Trochę się śmieje, ale sytuacja naprawdę jest niezręczna. Najchętniej to zamieszkałabym z Nim za rok, ale nie ma takiej możliwości. Mój ojciec na pewno by na to nie pozwolił. Ogólnie uważa, że na razie mam czas na studia, a na resztę przyjdzie czas potem. Tym bardziej, że jestem na poważnych i ciężkich studiach. Jego zdaniem bycie z kimś oznacza nie przywiązywanie wagi do nauki. Gdyby się dowiedział, że jestem ze swoim chłopakiem non stop to pewnie by była niezła afera. Mimo, że jestem dorosła.. Także paranoja..