Delikatna sprawa

Musze się spytać o radę, co powinien zrobić w pewnej sytuacji. Moja córka została złapana na wycieczce szkolnej na spożywaniu alkoholu wspólnie z koleżankami. Prosiła mnie, żebym poszedł do wychowawczyni zamiast jej matki (jestem po rozwodzie). Cóż, zgodziłem się i to zrobiłem. Jednak jestem zdania, że powinienem powiedzieć jej matce, ponieważ jak sprawa się wyda, będę miał nieprzyjemności, nie mówiąc o córce. Poza tym chyba ma prawo wiedzieć. Jak powinienem o tym powiedzieć exżonie, żeby nie popsuć dobrych relacji i uniknąć jakiś zbędnych oskarżeń? Czy może jakoś namówić córkę do szybkiego przyznania się? Czy może powiedzieć jej o tym bez wersji o wizycie u wychowawczyni, tylko o samej sytacji na wycieczce? Bardzo mi na tym zalezy, ponieważ z byłą żoną mam normalne relacje, z córką bardzo dobre. Jak rozwiązać ten problem w jak najbardziej delikatny sposób?

i powiedz jej, że dotrzymałeś słowa, ale uważasz, że powinieneś powiedzieć o wszystkim jej matce (nawet w jej - córki - obecności) - i zrób to. Nawet jak się obie "obrażą" na razie, to będzie to lepsze, niż gdyby sparwa wyszła na jaw za jakiś czas.

Popros o wspólną rozmowe i niech sama powie albo ty powiesz przy niej. Wytlumacz ze musi wiedziec ale zrobisz wszystko by wytłumaczyć ze to nic wielkiego jesli obieca ze bedzie sie pilnować. Matkę wczesniej uprzedz ze cos powiesz złego i by wstrzymała sie z emocjami az zostaniećie sami a wtedy zdecydujecie co z tym zrobic

Teoretycznie wygląda to na sprawę prostą. W sumie mógłbym to przemilczeć, ale nie chcę psuć dobrych stosunków, bo na wywiadówki chodzi zawsze matka córki i pewnie wychowawczyni wspomniałaby o tym incydencie. Była żona jest kobietą o silnym charakterze i trochę wybuchowa. Córka także. Nie chciałbym tam dolewać oliwy do ognia. Cóż, jak nic nie powiem i sprawa się wyda, to pewnie była żona będzie na mnie zła. Ale jakieś wielkie konsekwencje mi nie grożą z tego powodu. Jak powiem w "zły" sposób, to obie kobietki na mnie się obrażą. Ale jak powiedzieć to w "dobry" sposób, żeby utrzymać status quo?

prosta, ale ja wychodzę z założenia, że lepiej mówić niż przemilczeć i że prawda ZAWSZE wychodzi na jaw. Dziwne, że ty skupiasz się na tym "powiedzieć czy nie powiedzieć" i boisz się o własną skórę. Większym problemem jest nastolatka (tak myślę, że nastolatka) sięgająca po alkohol. Ale ty najlepiej znasz swoją rodzinę, jeśli uważasz, że warto zbagatelizować problem - to ok. Wiesz lepiej.

Nastolatka za rok będzie dorosła. Problem alkoholu jest ważny, ale większość nas próbowała go w szkołach średnich, dlatego nie uważam to za olbrzymie zagrożenie. Czy każdy kto pije przed osiemnastką będzie alkoholikiem? Poza tym to chyba pierwsza wpadka, bo o innych nie słyszałem. Naturalnie spytałem jak to się stało, po co to zrobiła i czy obiecuje poczekać do pełnoletności. Chodzi mi o to, jak wyjść z tej sytuacji z twarzą, bez zbędnych awantur czy podejrzeń. Nie jestem kobietą ani psychologiem, dlatego pytam was panie, jak rozwiązać ten problem w jak najlepszy sposób.

to o co ci jeszcze chodzi? To, co napisane - to JEST najlepszy sposób - ale widocznie oczekujesz innych odpowiedzi. I nie chodzi o alkoholizm - wg mnie osoba przed 18 nie powinna pić alkoholu w ogóle. Kto nie próbował? Te dzieci, których rodzice dbają o prawidłowe wychowanie. A naprawdę jest takich dużo.