jaka powinnam być?

Hej, mam 16 lat i mały problem. Nie wiem za bardzo co powinnam zrobić... lubię spokój, uwielbiam marzyć... ogólnie jestem strasznie roztrzepana. Mam chłopaka i on mnie kocha taką, słodką i bezbronną. Jednak mi to kompletnie nie odpowiada. Mój charakter jest za monotonny i nie potrafię żyć rzeczywistością. Nie dociera do mnie to że ktoś mógł by mnie okłamać (bo ja nikogo nie okłamuje i oczekuje tego samego). Ludzie mówią mi że jestem naiwna myśląc że, ludziom można wierzyć. Jednak podświadomi nie chce tego słuchać i idę myślami daleko, daleko od tego świata. Proszę, spróbujcie dotrzeć mi do rozsądku, bym mogła żyć z innymi a nie sama. Nawet mojemu chłopakowi nie podoba się to jak się zamarzam po dobrym seksie. Nie wiem... naprawdę nie wiem jak sprawić bym stała się częścią społeczeństwa zamiast gapiem. Może znacie lekarstwo na moją "chorobę?"

16 lat po dobrym seksie? to ma byc prowokacja?

Hmm... noo młodo zaczełas współżycie.. Ale nie o tym mowa.. Moim zdaniem musisz poprostu z tego wyrosnac.. a najlepsze bedzie jakies ze tak powiem drastyczne przeżycie w twoim zyciu.. Albo wybierz sie do psychologa ;)

żadna prowokacja, chciałam zaznaczyć powagę tej całej głupiej sytuacji

przestan marzyć Rybko ...zejdz na ziemie :p

to, że uprawiasz dobry seks w wieku 16 lat, wcale nie podkreśla powagi sytuacji. Nie wiem, jak byłam w Twoim wieku, to czytało sie książki, chodziło się na angielski, francuski, tańce towarzyskie, uczyło się, zapraszało koleżanki. To był wiek pierwszego pocałunku, trzymania się za rączki, rozwijania swoich pasji i nikt nie pastwił się nad sobą w jakichś bolączkach egzystencjalnych i nie robił problemu z czegoś, co problemem rzadnym nie jest. Może ja jestem z innej planety, albo wy zbyt wcześnie bierzecie się za rzeczy nieprzeznaczone dla was - przez co czujecie się 'dorośli 'jak również i zagubieni.

takim jak ty pomaga kop w doopę od życia.... nie piszę tego złośliwie, dopiero w extremalnych sytuacjach człowiek poznaje sam siebie...