mam problem z wyrażaniem uczuć.

nienawidzę siebie za to. już nawet nie chodzi o pierdoły typu kocham cię czy inne wesołe historie, ale o to, że rozmowy o tragediach krępują mnie do takiego stopnia, że się zamykam w jakiejś skorupie :o właśnie matka powiedziała mi, że moja babcia miała zawał i nie wiadomo czy z tego wyjdzie, a ja powiedziałam tylko: aha i nie mogłam wydusić z siebie nic innego! żadnych pytań, żadnego przejęcia, matka mnie opierdoliła, że jestem bez uczuć, a mnie rozrywa w środku, a nie potrafię tego wyrazić. nie umiem pocieszać ludzi, bo oni mi płaczą w rękaw, a ja płaczę razem z nimi w środku. nie umiem się ludziom zwierzać, bo to co mówię jest takie suche i pozbawione emocji, że aż chamskie i niedostosowane do sytuacji mimo że naprawdę mi źle, nie umiem płakać przy ludziach, w sumie to już nawet nie pamiętam kiedy ja płakałam po raz ostatni :o co jest ze mną nie tak?

ja nie mam nawet takich uczuć wewnątrz, wiec jestes normalna

przynajmniej jakieś pocieszenie, bo myślałam, że nie może być gorzej. ale z drugiej strony ty jesteś facet, więc pewnie nikogo to nie dziwi :(

widzę, że się nie przyjęłam i chyba jestem jakimś pojebanym wyjątkiem, więc może się przejdę do psychologa :o

Ja też mam taki problem, jak ty. Dokładnie tak samo się czuje i nie umiem sobie z tym poradzić. Ostatnio z tego powodu rzuciłem swoją dziewczynę, bo ona już nie mogła wytrzymać z tą moją "powierzchowną obojętnością". Nawet nie potrafiłem jej czasami powiedzieć, co myślę i tu nie chodzi właśnie o to zwykłe kocham cię. Nie chce tak dalej żyć, ale za bardzo też nie wiem jak się zmienić.