Moja dusza choruje...

Ciągle pod górkę.. Nie wiem co jest we mnie złego... niby łada, wysoka, szczupła,19 lat, miła, dobra,sympatyczna,wesoła... a i tak samotna, ciągle samotna. Moja przyjaciółka to samo, tez ładna i samotna, chociaż u niej to się teraz często ktoś pojawia, ktoś do niej pisze, podrywa, chce się umawiać, a u mnie cisza, grobowa cisza. Problem w tym że jestem o nią zazdrosna... Czuje sie z tym okropnie, fatalnie. Jest moja najlepsza przyjaciółka, świetnie się rozumiemy, ale nie mogę sobie z tym poradzić. Niedawno byłyśmy na imprezie, spodobał mi się chłopak, nic jej nie powiedziałam, potem ona z taka radością, z takim uczuciem mi mówi, ze jej się strasznie podoba. Na pytanie czy mi się podoba odpowiedziałam ze nie. Nie wiem dlaczego, może nie chciałam , żeby to był do kłótni czy konfliktu Przez chwile myślałam ze mną jest zauroczony.. wyszło inaczej. Na drugi dzień do niej napisał, do mnie nie... Życzę jej jak najlepiej, żeby w końcu jej z kimś wyszło, żeby była w końcu szczęśliwa...naprawdę szczęśliwa... Ale nie wiem czy będę potrafiła udawać, ze jest wszystko okej. Dopiero co wyszłam z depresji i znowu jestem poddana się ciężkiej próbie... u mnie nie ma dobrych dni, są tylko te złe, bo ciągle muszę walczyć.. walczyć ze sobą. Nie wiem co mam robić przecież nie zamknę się przed całym światem tak jak przez ostatni rok. Ale "PORADZĘ SOBIE"