Czy ja jestem normalna?

Nigdy nie miałam faceta, bo jakoś szczególnie mi do szczęścia potrzebny nie był. Ale te czasy już chyba minęły, bo teraz desperacko go poszukuję. Tyle że żaden mnie nie chce. A ta desperacja urosła do takiej rangi, że każde kilkukrotne spojrzenie jakiegokolwiek faceta rzucone w moją stronę traktuję jako znak, że mu się podobam :o A potem wychodzą nieporozumienia, ja się nakręcam, wmawiam sobie coś czego nie ma, żyję w świętym przeświadczeniu, że facet chciałby mnie mieć, a potem cierpię, bo się okazuje, że koleś ma dziewczynę/żonę/jest gejem/nie jest zainteresowany, a się wgapiał, bo tak jakoś wyszło. Ewentualnie nie cierpię w ogóle tylko się napawam iluzją, że jestem taka idealna, że faceci nie mogą oderwać ode mnie wzroku (lubię siebie i swój wygląd, mimo że jestem przeciętna, ale jednak wolałabym mieć ogromne kompleksy, bo ja zaczynam przeginać!) Mam dwadzieścia lat i jakąś chorobę psychiczną. Gdzie to się leczy? :(

to nie choroba to samotność ;) po prostu wiedz że to iż ktoś się na ciebie patrzy nie oznacza że odrazy chce być z tobą :)

Mam doła.

Faaajnie że razem mamy doła.

to poszukaj jakiegos faceta a nie lamentuj ;p

Gdzieś przeczytałam, że "miłość przyjdzie do Ciebie wtedy, gdy nauczysz się bez niej żyć" Może zacznij cieszyć się życiem, umawiać ze znajomymi, baw się...Twoja radość i beztroska przyciągnie męskie zainteresowanie :)