MÓJ PAMIĘTNIK 2010

Mam 23 lata. Niektórzy by mogli powiedzieć dopiero 23, a dla mnie jest to aż 23. Czuję jakby życie uciekało mi między palcami, jakbym należała do zupełnie innego świata. Nigdy nie byłam taka jak wszyscy. Miałam swój mały świat w którym czułam się szczęśliwa, ale z biegiem lat, z biegiem dni i i on zaczął się powoli zawalać. Koleżanki marzyły o karierze, studiach, romansach, zwiedzaniu świata. A ja? A ja marzyłam o kochającym mężu, który byłby moją bratnią duszą, o dziecku, które byłoby owocem naszej miłości, o własnych czterech kontach, gdzie toczyłaby się nasza rodzinna sielanka. O domu pełnym miłości, radości i zwierząt. Z biegiem czasu one zakladały rodziny, miały dzieci, żyły takim życiem o jakim ja zawsze marzyłam. A ja? Ja studiowałam kierunek, który nawet mnie nie interesował, męczyłam się w związku z facetem który nie chciał mieć ze mna dziecka, ani nawet myśleć o ślubie. I tak zamiast czuć się na 23 lata czułam że mam ze 123 i jestem przytłoczona codziennością. Każdy dzień się tak samo zaczynał, i tak samo kończył, nie przynosząc żadnej zmiany, żadnej iskry nadziei że coś wreszcie się odmieni. Może moje życie już zawsze takie będzie, a ja zostanę starą zrzędliwą panną , chociaż i tak się już na taką czułam od jakiś 3 lat.

i co zmieniłaś coś?

dalej w tym tkwię. nie mam pojęcia co zmienić, co zrobić by choć trochę polepszyło się w moim nędznym życiu. Za każdym razem gdy próbuję coś zmienić to obraca się przeciwko mnie i jest jeszcze gorzej.