moje życie to pozory

Moje życie to jedno wielkie oszustwo. Wszystko to pozór. Dla obcych ludzi czy w pracy wszystko jest ok., ale to, co w domu to porażka. Użeranie się z pijącym mężem, problemy finansowe, mam dość. Uśmiecham się , w środku krzyczę z rozpaczy. Pozrywałam wszelkie kontakty ze znajomymi, jeżeli z kimś rozmawiam, to przypadkowo. W domu non stop awantury i brak miłości. A jednak mnie ktoś jeszcze toleruje i nawet usilnie zaprasza do siebie. Czy mam jej powiedzieć, że nie przyjadę? Jak to wytłumaczyć? Sory, mam depresje i nie jestem w stanie cieszyć się twoim szczęściem, bo wiesz, wyć mi się chce? Przecież nie pojadę do kogoś i nie zacznę z miejsca opowiadać o moich problemach. Chodzi o kiedyś bliską mi koleżankę.

na dodatek tu tez nikt nie odpowie. żyć się nie chce

Życie jest do dupy

jedź, może nabierzesz dystansu .... a tak ogólnie rzecz ujmując to czasem warto z kimś pogadać, komuś sie zwierzyć

ale na co cie zaprasza ta koleznka? na pogaduchy, na impreze? ja bym poszla... a nuz okaze sie twoja bratnia dusza znowu.... moze ona ma tez problemy... a poza tym zamierzasz meczyc sie z mezem cale zycie? macie dzieci?

nie wiem, co zamierzam. to znaczy wiem, ale to jeszcze nie teraz. jej się powodzi, że ho ho. super mąż, własna firma, dom. zero problemów. pisze mi na gg.