nie chce mi się

poczucie, że się przegrało, zanim weszło się do gry - okropne. leżę sama w dużym łóżku, jest późno i złe myśli przychodzą do głowy. czynności, które wykonuję na co dzień, działania, których się podejmuję, wszystko to prowadzi do niczego. na domiar złego ze wszystkim zmagam się sama. tym bardziej to przykre staje się teraz, gdy zaczynam bać się tego, co będzie i niespełnienia. nie umiem odkryć tego, kim jestem, nie wiem nawet kim chciałabym być. próżnia. dopadły mnie bóle egzystencjalne. chciałabym to wyrzygać i spuścić w toalecie, tymczasem muszę to przetrawić. tylko nie wiem jeszcze jak to zrobić. cholernie mi samotnie.