Czy warto odejść stąd w wieku 22 lat ?

Najgorsze bowiem, co może stać się z człowiekiem, to zatracić się w szarej rzeczywistości i uwierzyć, że tylko życie w biegu zapewni nam upragnione szczęście.

Zatracenie w szarej rzeczywistości - najgorsze Życie w biegu- nie ( przynajmniej w moim wypadku) Dodam , że również jestem " humanistą" a przynajmniej taką ukończyłem szkołę średnią ale mnie właśnie takie spokojne humanistyczne życie nie ciągnie, wtedy kiedy jestem w tym"biegu" czuję że żyje.Bo nie ma nic lepszego niż uczycie zmęczenia i wiedza że nie zmarnowałem żadnej chwili podczas całego dnia. Do tego właśnie dążę , żeby nie kłaść się spać bo jest późno tylko dlatego , że nie mam już siły siedzieć. Obecna praca mi tego nie zapewnia, bo na resztę aspektów pracy nie mogę narzekać, ktoś może powiedzieć za mało kasy i chce więcej , no właśnie nie bo na chwilę obecną zarabiam dobrze a nawet bardzo dobrze patrząc na zarobki ludzi wokół. Nie muszę żyć od wypłaty do wypłaty, kiedy coś chcę to to kupuje, oszczędzam bo nie potrzebne mi nie wiadomo jakie rzeczy , tylko jednaj rzeczy ta praca mi nie daje : poczucia spełnienia się jako człowiek. Dodam , że moje plany nie wiążą się z " wyścigiem szczurów" bo tak czy inaczej jesteś pionkiem w ręku innych osób, do dużego miasta mnie nie ciągnie, najbliżej mam Warszawę, doceniam to bo daje to wielkie możliwości poza zawodowe ale mieszkać tam ? NIGDY , jak to powiedział mój kolega mieszkający tam od niedawna : " to miasto po prostu przytłacza" Dlatego autorko ze wszystkim mogę się zgodzić ale nie z tym , że życie w biegu nie zapewni szczęścia bo mnie takie życie na pewno uszczęśliwi, cóż taki mój urok że nie lubię siedzenia( nawiązanie to pracy biurowej).