co ludzie powiedzą...?

muszę to z siebie wyrzucić...nasz związek chyba juz na starcie przez niektórych był spisany na straty-różnica wieku 10 lat..ja 30 on 20...ja jeszcze mężatka..to nie było zauroczenie, to była prawdziwa miłość! jednak rodzina zrobiła swoje, awantura, kłótnia i jego juz nie ma w moim życiu...jest mi tak bardzo źle...myślę o tym co najgorsze, ale dla mnie może najlepsze. nie wyobrazam sobie zycia bez niego.nie potrafię sie odnależć w tym świecie i nie chcę w nim być.Najgorsze jest to, że nie mamy możliwości porozmawiania, spotkania się i wyjasnienia tego wszystkiego. Gdzies w środku czuję, że on tez chce się bardzo spotkać i porozmawiać, że kocha, ale nie możemy. nie liczę na wsaprcie od was drogie forumowiczki, ale musiałam się gdzies wypisać, musiałam wyrzucić z siebie ten żal, rozpacz i samotność. Jak dalej żyć, czy jest sens?-bo ja nie widzę żadnych szans na normalne życie, bo co to za życie bez niego, w samotności....

ty 30 lat kobieto ogarnij sie co ma byc to bedzie mam nadzieje ze nie masz z mezem dzieci nienawidze ludzi ktorzy niszcza rodziny!

nie liczę na wsaprcie od was drogie forumowiczki, ale musiałam się gdzies wypisać, musiałam wyrzucić z siebie ten żal, rozpacz i samotność. Czemu co 2gi topik na kafe jest zakladany przez kobiety z metalnoscia 15tolatki?