chce odejsc od meza

dzis oswiadczylam mezowi,ze chce zostawic jego i nasze 8 miesieczne dziecko.czuje to,chce odejsc,nie mam wyrzutow sumienia. To zycie nie mialo tak wygladac:(

to powazna decyzja.. rozumiem ze cos sie wydarzyło.. :( wspolczuje ale zastanow sie jeszcze

nic sie nie wydarzylo.dziwnie sie czuje,bo nie mam wyrzutow sumienia,nie wiem co myslec,nie chce tu byc

dziecko chcesz zpstawic dziecko mężowi ..? nie chcesz juz go.. ? ;/

miałam ochotę wszystko zostawić i uciec, zacząć od zera. Jakoś mi to przeszło. Nie wiem co było tego przyczyna. Jakoś sobie nie radziłam ze wszystkim i z sobą. Coś mnie przygniatało. Teraz jest lepiej.

depresja?

ale tak bez powodu tak sobie takie uczucia sie nie pojawiają.. przemysl to jeszcze zebys nie zalowala..a jak zareagowal mąż?

to mam czekac az bedzie lepiej?ile jeszcze?

maz sie wkurzyl.zaproponowal,zebym wyszla gdzies,nawet na noc,na dyskote.Ale mi nie o to chodzi-przygniata mnie to zycie

dziecko...patrze na malego i widze,ze sobie swietnie poradza,beze mnie.mimo,ze wczesniej uwazalam,ze jestem niezastapiona.teraz wszystko wyglada inaczej,nie interesueje nie to. a gdybym zginela w wapadku?tez musieli by sobie poradzic

a moze psycholog pomoże?

A gdzie chcesz odejsc? Masz juz jakis konkretny plan? Czy tylko tak sobie teamt na forum rzucilas aby matki polki cie trochy powyzywaly? :P :D

uciekinierka oj znam to znam. Poradzą sobie i owszem. Ty bez męża też byś sobie sama z małym poradziła, ale co innego radzić sobie z musu, a co innego z wyboru. Mama to zawsze mama- nie da się jej zastąpić nawet najbardziej kochającym tatą.

próbowalam cie zrozumiec..ale teraz widze ze jestes egoistką zamiast odpowiedzialna matka.. rozwalasz rodzine bo samej ci bedzie lepiej.. jestes egoistką.

widocznie nie próbowałaś dość mocno. :P Odpowiedzialność nie ma wiele do rzeczy kiedy człowiek czuje że to nie jego miejsce w świecie i że nie jest niezastąpiony, ba nawet nie jest do końca potrzebny.

to po co zdecydowałaś sie na dziecko

jak to odpowiedzialnosc nie ma nic do rzeczy?!.. to po co autorko zakładalas rodzine.. Odejdz gdzie chcesz ale licz sie z tym e twoj syn ci tego nie wybaczy a tobie w innym miejscu gdzie kolwiek bedziesz wcale nie poczujesz sie lepiej.

odejść od męża- ok, ale zostawić dziecko??

moze i jestem egoistka..nie wiem po co decydowalam sie na dziecko-glupie pytanie. dziecko mi nie przeszkadza,kocham synka....tylko sie mecze w roli zony ,matki. jestem z mzem juz 8 lat razem..

a co mąz na to?

Nie ejstem autorką, ale sama wielokrotnie przezywałam takie załamanie, czułam się odepchnięta, niezrozumiana, niekochana, czułam, ze dzieci mnie nie potrzebują bo mąż i dziadkowie super im wystarczają i też myślałam, ze lepiej się spakować i zacząć życie gdzieś daleko stąd. Po wizytach u psychologa wiem, ze to była depresja. Te wizyty duzo mi dały. Teraz te stany nie wracają. Jeśli żadna z was nie miała do czynienia z taką chorobą to prosze nie osądzajcie. Najłatwiej krytykować innych nie bedac w ich sytuacji. Autorka nie napisała że zostawiła męża i synka tylko, ze takie myśli krążą jej po głowie, a to różnica.

wkurzyl sie i prosil bym decyzje przemyslala i tak mysle.....mecze sie

fajnie,ze ktos mnie rozumie

uciekinierkaaaa maz sie wkurzyl.zaproponowal,zebym wyszla gdzies,nawet na noc,na dyskote.Ale mi nie o to chodzi-przygniata mnie to zycie

a jak odejdziesz to co będziesz robiła będziesz szukała nowej przygody czy co ?

ja jej nie osądzam, tylko niech nie podejmuje pochopnych decyzji.. najlepsza rada- wizyta u psychologa,spróbuj

Powiem Ci tak... Ja zostawiłam rodzinę na 4 miesiące. Uważałam że moje małżeństwo jest niesamowicie udane, uważałam się za szczęsciarę. Mąż przystojny, kochający, czuły. Potem była decyzja o dziecku, świadoma. Zero starań, pierwszy seks bez zabezpieczenia i od razu ciąża. Urodziłam dziecko i sadziłam że mam wszystko czego może człowiek pragnąć. Syn miał tamtego dnia rok i trzy miesiące. Obudziłam się jak co dzień... i wszystko wyglądało inaczej, nagle czułam że wszystko straciło sens, że to co mam nie jest mi wcale potrzebne a i ja nie jestem pewnie nikomu potrzebna. Kilka dni przebeczałam aż w końcu spakowałam się i wyszłam z domu. Mąż mnie przez ten cały czas szukał i w końcu znalazł ale ja po prostu nie mogłam wrócić... Miałam dość tej codziennej sielanki - monotonii. Praca, dom, praca, dom. Wyjdziesz gdzies - patrzą na ciebie krzywo bo co z ciebie za matka że śmiesz do kina z mężem wyjść. Założysz bluzkę z dekoltem - co z ciebie za żona że kusisz innych mężczyzn. I ciągle, i ciągle coś komuś nie pasowało, ciągle byłam pod cenzorem. To nie był cudowny dom, to było więzienie. Gdy wróciłam dużo się zmieniło. Na lepsze.

U mnie też się dużo zmieniło. W moim podejściu do życia. Przestałam starać się żeby być idealną mamą, żoną, gospodynią. Zaczęłam częściej robić to na co mam ochotę, a nie to co muszę. Przestałam się przejmować krytyką innych i zaczęłam mieć swoje zdanie i się tego trzymać. Opłaciło się. Też mogę stwierdzić że jest lepiej. A jeśli chodzi o dzieci to też zmieniłam podejście o 180 stopni.

ghdtghdtg-czuje sie podobnie. moj dom to wiezienie,synek placze i ja wcale nie chce isc do niego. podziwiam cie za twoja decyzje,ja nie wiem jak postapie,nie boje sie.Matwi mnie to,ze kogos skrzywdze,synka na pewno nie,jest za maly zeby cokolwiek kojarzyc