Relacje z mamą po latach...

Witam:) jak wam sie ulożyły relacje z mamą/ tatą, gdy wyszłyscie z domu np. na stancję albo na "swoje" ? Interesuja mnie relacje, które kiedys były złe, nie miałyscie zrozumienia w rodzicach i przez okres buntu było wszystko na "nie". Co spowodowało zmiane na "dobre"? Czy macie w mamie przyjaciółkę?

ale utrzymujemy częste i miłe kontakty.... to co spowodowało zmianę - to fakt, że mimo dezaprobaty rodziców sobie poradziłam żyjąc po swojemu...

Ja do końca się nie usamodzielniłam, jedynie studiuje w miscie oddalonym o 200 km i widzę, ze na pewno mama traktuje mnie poważnie dlatego nigdy nie kwestionuje moich decyzji, mimo ze moga okazac sie złe. Wiem, ze mi bardzo ufa,a ja przez to staram sie jej nie zawieźć. A czy mam w niej przyjaciolke? Nie, raczej nie, nie chce żeby nią była. Chcę aby była moja matka. Przyjaciołom mówi się o wszystkim, a mama o wszystkim wiedzieć nie musi.

pamiętam trzaskanie drzwiami, kłamanie , przekrety i ciemne sprawki...marzenie, aby jak najszybciej sie wyprowadzic z domu.... na studiach, z dala od domu tęsknota za mamą......mozliwe?

no pewnie, ze to możliwe teraz już sie przyzwyczaiłam do zasitniałej sytuacji, ale jeszcze rok temu w pazdzierniku chodzilam ze lzami w oczach moim zdaniem nie ma lepszego miejsca do zycia od domu

no dobra- pisze jako mama... jeszcze rok temu nie szło pogadać z córka. pyskowała, nie łuchała wcale, robiła po swojemu....wręcz nie chciała, bym z nia gdzies szła...bo obciach. Nie opowoiadała mi co u niej, uwazała, ze sie wtracam, że kontroluje a od pewnego czasu to sie zmienilo....nie znam przyczyny, moze nowy chłopak? teraz wrecz sama mnie woła na pogadanki, nie powiem, jest super...ale to mi wcale nijak pasuje do tego, co było:)