ALE WTOPA

Dziś rano spotkałam na ulicy nowo wprowadzonego do mojego bloku sąsiada - wysoki brunet, szczupły, o ostrych rysach szedł asfaltem na północny wschód do zapewne przystanku, ponieważ nic innego interesującego tam się nie znajdowało. Było wyjątkowo zimno więc otulony szalikiem rozbijał sobą wiejące masy powietrza, które tak się na niego uwzięły. Świadczyły o tym spowolnione kroki które momentami wydawały się iść do tyłu; a może i tak też było. Postanowiłam go śledzić. Dokładniej - szłam po prostu za nim. Szedł slalomem, tak wiało. Nagle zauważyłam, że jego włosy też zaczęły falować na wietrze. Zaraz zaraz, przecież on miał na sobie czapkę. No właśnie! A wprost przed mymi oczyma ta część jego ubioru, wykonana z dziwnie cienkiego materiału ja na tę porę roku; bez chwili zastanowienia skoczyłam po nią... teraz dokładnie nie pamiętam, jak to się stało, ale rozbiegana wpadłam hukiem do autobusu który właśnie zatrzymał się na przystanku. Rany. Zdałam sobie sprawę z tego gdzie jestem dopiero wtedy, gdy zdecydowałam się oderwać głowę z błota i spojrzeć w górę. I wtedy zobaczyłam, jak tamten kasuje bilet z uśmiechem. I czapką na głowie.

,

o rany, co za bełkot!

rany, ludzie, czy wy na moim miejscu pokazywalibyście się poza domem? Myślę, że jakieś dwa tygodnie sobie w mieszkaniu posiedzę :O

:O

:O :O

:O :O :O

:O :O :O :O

:O :O :O :O :O

:O :O :O :O :O :O

bezadziejne? :O :O :O :O :O :O

nieciekawie piszesz, odpuść