Nie dorosłam do bycia dorosłą

No właśnie. Jak w temacie. Mam 27 lat, od 10 utrzymuję się sama. Sama mieszkam. Jestem w związku od półtora roku. Wcześniejszy trwał lat sześć. Spotykałam się z kilkoma mężczyznami w swoim życiu... Studiów nie skończyłam jedynie z lenistwa, mam niezłą pracę, mieszkanie, niby plany na przyszłość związane ze swoim facetem (bardziej to jego plany niż moje). A tak naprawdę ciągle czuje się gówniarą. Nie marzy mi się ślub, dzieci, rodzina... nie potrafię powiedzieć co będzie ze mną za rok czy pięć. Nie wiem czego chcę od życia a szczytem mojej odpowiedzialności jest posiadanie psa... Zastanawiam się, co jest ze mną nie tak. Za moment trzydziecha a ja dalej czuję się jak gdybym miała 15 lat...

nie ty jedna tak masz, ale przynajmniej ty zdajesz sobie z tego sprawe

Ja mam tak samo, mam 29 lat i boje sie zamieszkac z facetem-denerwuje mnie brak prywatnosci. Perspektywa zalozenia rodziny mnie przeraza a dzieci na ulicy nie wywoluja u mnie zadnych emocji:( Obserwuje moje kolezanki,takie powazne, studia podyplomowe, urzadzanie mieszkania, wspolne kredyty. Wydaja mi sie byc bardzo powazne, stateczne.. A ja wole szal zakupow podczas wyprzedazy w Londynie, intensywne maratony kinowe polaczone z super zabawa niz ukladanie sobie zycia:(

Chciałbym się tak czuć,tak jakbym miał 15lat :)

To nawet nie to że jakoś bardzo się boję tej "dorosłości", ale czuję jakbym jej wcale nie potrzebowała. Lubię wyjść do kina, iść na drinka z przyjaciółmi, poczytać książkę w wannie... kocham swojego mężczyznę, ale jakoś nie widzę się w roli mamusi gotującej obiadki... Czasem myślę o dziecku i... po owulacji szybko instynkty mi mijają :) Nigdy nie miałam styczności z dziećmi, nie zachwycam się, że piękne i słodkie... już bardziej rozczulają mnie zwierzaki. Nie potrafie wyświetlić sobie filmu JA i MOJA dajmy na to !)-letnia córka... dzieci mnie przerażają w jakiś sposób. Tak samo słowo MĄŻ. Za dużo rozwodów i zdrad w życiu widziałam.

Przywykłam do brania odpowiedzialności jedynie za siebie - nie wiem jak miałabym być odpowiedzialna jeszcze za kogoś. Za mężczyznę "na stałe", za dziecko... Teraz wiem, że jeśli ktoś mnie zrani - mówię "cześć" i zamykam za sobą drzwi... a DOROŚLI ludzie, tak robić nie powinni. Powinni budować, naprawiać, starać się... ja tego nie muszę i chyba nie potrafię. Wiem, że przez to, co przeszłam w swoim życiu mam trochę spapraną psychike, ale nie myslałam, że to aż tak odbije się na całym moim życiu