moja samotnosc...

.Ja jestem samotna bo wydaje mi sie ze nikt nie jest mnie godzien.Nikt mi sie nie podoba kazdy jest albo brzydki,albo nudny,albo ma ciezki charakter.Wole zyc sama mam pasje zainteresowania,pieniadze.Jezdze konno wyjezdzam na rajdy mam swojego konia to moja pasja..mam mieszkanie jestem zadbana w moim zyciu bylo sporo facetow..Jak zalozylam konto na sympatii nie moglam sie opedzic od wiadomosci.Ale stwierdzilam ze to chora albo sie trafi ktos normalny kocgo pokocham albo nie..Nie mam zamiaru byc zkims tylko dlatego ze ludzie oceniaja sie przez pryzmat pozsiadania kogos.Dwie wiekszosci jest to miara wartosci czlowieka.Jak samotny to pewnie brzydki albo nieudacznik..Najszybciej z amaz powychodzily moje grube paskudne znajome..za rownie paskdnych kolesi.Wiec nie gadajcie glupot.Najwiekszym moim problem jest rodzina i znajomi ktorzy oceniaja mnie pod kotem posiadania kogos i probuja swatac.JA swoje towarzystwo kocham i nikogo na sile szukac nie bede..Albo trafie na super goscia i go pokocham tak mocno jak teraz kocham siebie albo trudno z nikim na sile nie bede..Mam mieszkanie spie do ktorej chce jem co chce nie musz enikomu robic sniadan i prac skarpet i jest miz tym zaj**iscie.MAm lat 26

no cóż...kompromisu i realnego podejścia to ja tu nie widzę.Posiadanie to idiotyczne słowo.Albo zapraszasz kogoś do swojego świata i się nim dzielisz albo nie.Egoizm też ma swoje granice.Wybrednym być warto ale nie należy popadać w skrajności w żadnej mierze.W koncu nie jest tak , że szukamy drugiej połówki, bo jesteśmy całością.Nie trafiłaś a przyczyny są również w tobie.Zbyt krytyczne podejście lub wycofanie powoduje nieodwracalne skutki w postaci samotności lub życiu samamu a to "człowiek człowiekowi jest potrzebny do szczęscia".Taka jest konstrukcja psycho-społeczna człowieka normalnego.Nie ma innej opcji